อี้ด้วยเรื่องเล็กแบบนี้
ความกังวลฉายวาบในดวงตาของนาง นางลังเลเล็กน้อยและก้าวไปข้างหน้าอีกนิด พลางยิ้มและคารวะจ้าวอี้ แล้วอธิบายเสียงเบาว่า “ฝ่าบาท ข้างนอกทั้งชื้นทั้งหนาว ในห้องก็จุดเตาไฟใต้ตำหนักคลายหนาวแล้ว เดี๋ยวหนาวเดี๋ยวร้อนเช่นนี้ ท่านหญิงเกรงว่าจะทนไม่ไหว…”
จ้าวอี้เข้าใจทันที จึงรีบเอ่ยว่า “เป่าหนิง เพราะข้าคิดไม่รอบคอบเอง แต่ข้ามีของสนุกๆ ให้เจ้าจริงๆ นะ” เขาเหลือบตาเรียวยาวที่หางตางอนขึ้นเล็กน้อยขึ้นและเข้ามาใกล้นาง เสียงพูดยิ่งเบาลงเรื่อยๆ และแสดงความสนิทสนมในแบบเฉพาะที่สนิทกันมากเท่านั้น
ไทฮองไทเฮาหรี่ตา ไม่นานก็ยิ้มออกมาอย่างสบายใจ
เจียงเซี่ยนแอบทำเสียงไม่เชื่อ
จ้าวอี้อยากเล่นกับนางที่ไหนกัน เห็นได้ชัดว่าอยากให้ท่านยายรู้ว่าเขาดีกับนาง
นางแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “มีของอะไรที่ข้าต้องออกไปดูให้ได้หรือ? เอาออกมาให้ไทฮองไทเฮาดูไม่ได้…”
นางยังพูดไม่ทันจบ จ้าวอี้ก็แสดงท่าทางรีบร้อนจนรอไม่ได้เหมือนเด็กออกมาแล้ว เขายื่นมือมาดึงแขนของเจียงเซี่ยนไว้ แล้วลากนางเดินออกไปข้างนอกพร้อมกับเอ่ยว่า “เจ้าตามข้าออกไปแล้วกัน”
เจียงเซี่ยนตั้งตัวไม่ทัน จึงถูกเขาลากและเดินโซเซออกไปข้างนอก
ไป๋ซู่รีบตามไป
พอเลิกม่านไม้อัดที่หนาขึ้น เหล่านางในและขันทีของวังเฉียนชิงที่รับใช้จ้าวอี้ต่างก็อยู่กันทั้งนั้น
พวกเขาแต่ละคนต่างแยกกันยืนบนระเบียงคดนอกประตูคนละฝั่งซ้ายขวา และ
