“อะไรนะ?” เหมือนกับทำให้เจียงเซี่ยนตกใจมาก นางลุกขึ้นมานั่งทันที ไร้ซึ่งความอยากนอน “เจ้าว่าอะไรนะ?”
ฉิงเค่อเอ่ยเสียงเบาว่า “ไทฮองไทเฮาไม่ได้ห้ามเจ้าค่ะ ข้าฟังมาจากอิ้นเสียที่ยกชาเข้าไป ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยก็เจอบุรุษที่ชื่อหลี่เชียนนั่นแล้วด้วย แต่ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยต่างก็ไม่พอใจกับเรื่องแต่งงานนี้ ตอนที่ไทเฮาเอ่ยเรื่องนี้ ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยต่างก็แสร้งทำเป็นเหมือนไม่เข้าใจ หลังจากไทเฮากลับไปแล้ว ไทฮองไท่เฟยก็ร้องไห้ และยังบอกว่า ‘รูปงามแล้วจะมีประโยชน์อะไร ฐานะของตระกูลไม่เพียงแต่ต่ำ แถมยังต้องแต่งงานไปอยู่ที่ห่างไกล นี่ไทเฮาไม่เห็นจวนเป่ยติ้งโหวอยู่ในสายตา และดูถูกว่าหลายปีมานี้จวนเป่ยติ้งโหวไม่มีคนที่มีความสามารถเลยไม่ใช่หรือ? หากดีขนาดนี้จริง ทำไมไม่เลือกจากใน ‘ซานกง[1]’ แต่งไปสักคน…”
เจียงเซี่ยนไม่กะจิตกะใจฟังต่อไปแล้ว
นางถือผ้าเช็ดหน้าเดินไปมาในห้อง
เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร?
ชาติก่อนนางกับไป๋ซู่ต่างออกเรือนด้วยคำสั่งของบิดามารดา คำพูดของแม่สื่อ[2] ไม่เกี่ยวอะไรกับหลี่เชียนด้วยซ้ำ
ไม่ถูกต้อง!
เจียงเซี่ยนหยุดฝีเท้า
หลังจากนางกลับมาก็ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น เรื่องราวกำลังเดินไปตามเส้นทางในอดีตทุกอย่าง ชาติก่อนนางไม่เคยเจอหลี่เชียน ก็เป็นเพราะนางไม่เคยไปห้องชา ซึ่งไม่ได้หมายความว่าหลี่เชียนไม่เคยมาเข้าเฝ้าไทฮองไทเฮา และไม่ได้หมายความว่าเฉาไทเฮาไม่เคยมีความคิดแบบนี้
หากเป
