ดังนั้นพอถึงตอนกลางคืนที่ทุกคนต่างไปพักผ่อนแล้ว และในห้องเหลือเพียงฉิงเค่อที่เข้าเวร เจียงเซี่ยนจึงสั่งฉิงเค่อเสียงเบา “พรุ่งนี้เจ้าลองไปสืบที่ห้องอุ่นตะวันออกว่าไทเฮาเสด็จมาได้ตรัสอะไรกับไทฮองไทเฮาบ้าง?”
ฉิงเค่อแปลกใจมาก
ติงเซียงกับเถิงหลัวต่างหากที่เป็นนางในระดับสูงของตำหนักตงซาน ปกติเรื่องลับแบบนี้ท่านหญิงจะสั่งติงเซียงหรือเถิงหลัว
ไทเฮาจะฉวยโอกาสพระราชทานอภัยโทษช่วงวันเกิด ท่านหญิงคิดจะปล่อยติงเซียงกับเถิงหลัวออกจากวังอย่างนั้นหรอกหรือ?
นางครุ่นคิดอยู่ในใจ ทว่ากลับไม่แสดงออกทางสีหน้า และขานรับเสียงเบาอย่างนอบน้อมว่า “เจ้าค่ะ” แล้วลุกขึ้นเขี่ยกำยานในกระถางเบญจรงค์มีหูเคลือบทองและพันรอบด้วยมังกร
กลิ่นในห้องหวานขึ้นแล้ว
เจียงเซี่ยนลืมตาโต และนานมากกว่าจะหลับ
ในความฝัน หลี่เชียนเดินเข้ามาจากด้านนอกอย่างรวดเร็ว แล้วยื่นมือมาเลิกม่านมุกของนางขึ้น
ม่านมุกที่ร้อยด้วยไข่มุกตะวันออกขนาดเท่าเม็ดบัวกระทบกัน ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งกรุ๊งกริ๊งน่าฟัง
นางอุ้มจ้าวสี่ที่ยังเยาว์วัยเหมือนเด็กที่น่ารักและนั่งแข็งทื่ออยู่บนเตียงไม้จันทน์แดงเตี้ยลายสวัสติกะ โดยที่ในมือถือยาพิษที่หมอหลวงปรุงให้นางอยู่ แม้จะตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ แต่กลับยังคงมองเขาตาโตเช่นเดิม และถามเสียงเฉียบขาดว่า “เจ้าเป็นใคร?”
