หลี่เชียนไม่ตอบ เขาก้าวมาข้างหน้าหลายก้าวและคุกเข่าข้างเดียวลงตรงหน้านาง แล้วเอ่ยว่า “นางในในวังรับใช้ฮ่องเต้และเป็นผู้หญิงของฮ่องเต้ ไทเฮาพระราชทานเป็นรางวัลแก่กระหม่อมเช่นนี้ กระหม่อมจะกล้าใช้ได้อย่างไร? สรุปแล้วไทเฮาเป็นห่วงทายาทของกระหม่อมหรืออยากทำลายเรือนด้านในของกระหม่อมกันแน่พ่ะย่ะค่ะ? กระหม่อมว่าไทเฮาพระราชทานนางในคนสนิทข้างพระวรกายของไทเฮาเป็นรางวัลแก่กระหม่อมอีกสักคนดีกว่า นอกจากจะช่วยกระหม่อมดูแลเรือนด้านในได้แล้วยังช่วยกระหม่อมสกัดพวกคนที่ไม่หวังดีได้ด้วย…”
เสียงของเขาทุ้มต่ำและหนักแน่น พอพูดถึงตอนท้ายยังเหลือบมามองนางครั้งหนึ่งด้วย ช่างเหลาะแหละและหลงระเริง เหมือนจวิ้นอ๋อง[1]ที่เป็นรองเพียงฮ่องเต้ตรงไหนกัน
นางโกรธจนตัวสั่นไม่หยุด และลุกขึ้นยืนทันที…
แล้วเจียงเซี่ยนก็ตื่น
เสาโป๊ยกั้กตั้งอยู่ตรงมุมกำแพง โคมวังหลวง[2]สว่างไสวแวววาวเหมือนพระจันทร์ที่สุกสกาว บนม่านเตียงผ้าทอลายหงส์แดงเงยหน้ามองดวงอาทิตย์ปรากฏแสงสีฟ้า
แต่เจียงเซี่ยนกลับนอนไม่หลับอีกแล้ว
นางจึงลืมตามองแสงในห้องและท้องฟ้าที่ค่อยๆ สว่างขึ้น
ฉิงเค่อผูกม่านเตียง แล้วสั่งให้นางในน้อยไปเอาเสื้อนอกสองชั้นที่ผิงอยู่บนกระถางไฟมา และช่วยนางลุกจากเตียง
