เจียงเซี่ยนยังเวียนศีรษะอยู่เล็กน้อย จนตอนที่ไป่เจี๋ยถือกล่องเครื่องประดับให้นางเลือกปิ่นปักผมกับต่างหูที่จะใช้ในวันนี้ นางถึงเห็นว่าไป่เจี๋ยชายตาสังเกตนางอย่างระมัดระวังมากอยู่ตลอดเวลา
“เป็นอะไรไป?” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ “มีอะไรผิดปกติหรือ?”
ไป่เจี๋ยถึงเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านหญิง วันนี้จะทาแป้งสักหน่อยไหมเจ้าคะ?”
ตอนที่เจียงเซี่ยนเพิ่งฟื้นคืนชีพนั้น นางไม่กล้านอนตอนกลางคืน เพราะกลัวว่าพอลืมตาก็จะกลับไปยังอดีตอีก กว่าจะรู้ว่าตนเองกลับไปไม่ได้อีกแล้ว ตอนกลางคืนก็เริ่มฝันร้ายว่าตนเองถูกจ้าวสี่วางยาพิษ…วันนี้นางเจอหลี่เชียนก็เริ่มฝันถึงหลี่เชียนอีก…
หลี่เชียนคงจะไม่ได้เป็นตัวร้ายในชีวิตของนางจริงๆ ใช่หรือไม่?
เพียงแค่เขาปรากฏตัว แม้แต่ฝันร้ายเหล่านั้นก็ไม่กล้ามาก่อกวนนางอีกแล้ว?
เจียงเซี่ยนเหมือนอารมณ์หดหู่ทันที นางเลือกเครื่องประดับผมมุกรูปดอกไม้สีปะการังแดงสองชิ้นไปให้ไป่เจี๋ยช่วยนางใส่ และสั่งให้นางทาแป้งให้ตนเองหน่อย “…ไทฮองไทเฮาจะได้ไม่ทราบว่าข้านอนไม่ค่อยหลับ”
ถึงเวลานั้นท่านยายจะต้องระดมกำลังเชิญหมอหลวงเถียนจากสำนักหมอหลวงมาตรวจนางอย่างแน่นอน และอาจจะทำให้เฉาไทเฮากับฮ่องเต้ส่งคนมาถามสารทุกข์สุขดิบ จนถึงขนาดให้เฉาเซวียนมาเยี่ยมคนป่วยด้วย
ไป่เจี๋ยเหลือบตาลงขานรับ และลงมือแต่งหน้าอ่อนๆ ให้นาง
