เจียงเซี่ยนให้คนไปเชิญไป๋ซู่ แล้วทั้งสองคนก็ไปคารวะไทฮองไทเฮาที่ห้องอุ่นตะวันออกด้วยกัน จนกระทั่งไทฮองไท่เฟยมา ทุกคนก็รับประทานอาหารเช้าพร้อมกัน แล้วไปจุดธูปบูชาและสวดมนต์ที่หอพระใหญ่ พอกลับถึงห้องอุ่นตะวันออกก็ต่างคนต่างคัดคัมภีร์หลายหน้า แล้วก็รับประทานอาหารเที่ยง คอยดูแลให้ไทฮองไทเฮานอนกลางวัน เจียงเซี่ยน ไป๋ซู่ และไทฮองไท่เฟยถึงจะออกมาจากห้องอุ่นตะวันออก
ไทฮองไทเฮาไปวังโซ่วคังที่อยู่ติดกันแล้ว
ไป๋ซู่ดึงแขนของเจียงเซี่ยนไปหลังตำหนัก
นางถามเจียงเซี่ยนเสียงเบามาก “เมื่อวานเจ้าเจอเฉิงเอินกง เขาพูดอะไรหรือเปล่า?”
จุดประสงค์ของเฉาไทเฮานั้น ไม่มีใครในวังฉือหนิงที่ไม่รู้
เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไม่สนใจว่า “ไม่ได้พูดอะไร! แค่ทักทายกันเท่านั้น ข้าจะคุยอะไรกับเขาได้?”
ไป๋ซู่เงียบไปชั่วครู่แล้วเอ่ยว่า “เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเมินเฉิงเอินกงทุกครั้งที่เจอเขาก็ได้…ข้าได้ยินคนอื่นบอกว่าเขาใช้ได้เลยทีเดียว…ทุกคนต่างก็ทำตามใจตนเองไม่ได้ทั้งนั้น…”
เมื่อก่อนไป๋ซู่ก็เคยเตือนเจียงเซี่ยนแบบนี้เหมือนกัน เจียงเซี่ยนรับปาก แต่ในใจกลับไม่เห็นด้วยเป็นอย่างมาก นางรู้สึกว่าสายตาที่เฉาเซวียนมองนางไม่มีความกระตือรือร้น เขาไม่ได้ชอบนางด้วยซ้ำ ทว่ายังจะทำเป็นสนใจนางมากให้ได้ ทำเหมือนนางไม่เคยเจอคนโง่ น่าเกลียดมาก ดังนั้นไม่ว่าไป๋ซู่จะเตือนนางว่าเจอเฉาเซวียนแล้วควรทำอย่างไร นางก็ยังทำเช่นเดิมอยู่ดี
