แต่ชาตินี้ เจียงเซี่ยนคิดถึงความผิดปกติที่ฉายวาบผ่านไปในดวงตาของไป๋ซู่เมื่อวาน ในใจก็คล้ายจะไม่สบายใจเล็กน้อย
“เมื่อวานข้าก็ทักทายเขาอย่างดีแล้วไม่ใช่หรือ?” นางมองตาไป๋ซู่แล้วเอ่ยว่า “ตอนนี้ข้าโตแล้ว จะไม่ก่อความวุ่นวายเหมือนเมื่อก่อนอย่างแน่นอน”
“เช่นนั้นก็ดี!” ไป๋ซู่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม
ไม่รู้ทำไมเจียงเซี่ยนถึงรู้สึกว่ารอยยิ้มของไป่ซู่คล้ายจะอ้างว้าง
เจียงเซี่ยนขมวดคิ้ว
ทั้งสองคนเดินถึงทางแยกของตำหนักตงซานกับตำหนักซีซานแล้ว
“เช่นนั้นข้ากลับไปพักผ่อนแล้ว” ไป๋ซู่ไม่ไปที่ตำหนักของเจียงเซี่ยนเหมือนเช่นเคย แต่หาวอย่างเหนื่อยล้าเล็กน้อย และเอ่ยว่า “ตอนบ่ายพวกเรามาฝึกคัดตัวอักษรกัน”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า จนกระทั่งเงาร่างของไป๋ซู่หายไปที่ตำหนักซีซานแล้ว นางถึงค่อยๆ กลับไปยังตำหนักของตนเอง
ติงเซียงช่วยนางเปลี่ยนเสื้อผ้า
นางสั่งติงเซียง “ให้ฉิงเค่อเข้ามาทุบขาให้ข้า แล้วพวกเจ้าก็ไปพักเถอะ!”
ติงเซียงตอบ “เจ้าค่ะ” แล้วเรียกฉิงเค่อที่ถือไม้ทุบขาอยู่เข้ามา
ฉิงเค่อทุบขาให้เจียงเซี่ยนอย่างไม่รีบร้อน
นาฬิกาที่บอกเวลาโดยอัตโนมัติของห้องโถงส่งเสียงติ๊กต็อกติ๊กต็อก เสียงที่ดังอย่างมีจังหวะนั้นทำให้เจียงเซี่ยนเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด จึงหลับตาลง
