เฉาเซวียนรู้สึกว่าวันนี้ตนเองต้องทำความรู้จักท่านหญิงเจียหนานที่สายตาเฉียบแหลมมาตลอดผู้นี้ใหม่สักหน่อย
นางเจอเขาไม่เพียงแต่ทักทายอย่างสนิทสนม ทว่ายังคารวะลูกชายของแม่ทัพระดับสามด้วย!
เมื่อก่อนนี่แทบจะเป็นเรื่องที่ไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ถึงเอ่ยว่า “อาเชียนมาจากฝูเจี้ยน ข้าพาเขาเข้าวังมาคารวะเสด็จอา มาถึงวังคุนหนิงแล้วถึงรู้ว่าเสด็จอาเตรียมขบวนเสด็จและเกี้ยวพร้อมแล้ว พวกเราเลยตามมาตามทาง ดูว่าจะมีโอกาสคารวะไทฮองไทเฮาด้วยหรือไม่”
งั้นหรือ?
เจียงเซี่ยนไม่เชื่อ
นางเริ่มจดบันทึกเรื่องราวที่ผ่านมาจริงๆ ตั้งแต่นางเป็นฮองเฮาและถูกจ้าวอี้เมิน เรื่องในอดีตล้วนเป็นความสุข ความอบอุ่น และอิสระสำหรับนาง ถึงจะกลุ้มใจอะไรก็แค่อากาศร้อนมาก แต่เหล่านางในในวังกลับไม่ให้นางกินน้ำแข็ง ฝนตกหนัก ดอกไม้ที่นางปลูกใกล้ศาลาหลินซีถูกลมพัดฝนกระหน่ำจนร่วงลงในโคลนจึงสร้างน้ำค้างบนดอกไม้ไม่ได้ แล้วก็หากเฉาไทเฮาทำอะไรให้ท่านยายอารมณ์เสียอีก นางก็ต้องทำให้ท่านยายอารมณ์ดีขึ้น…ดังนั้นในความทรงจำในช่วงวัยรุ่นของนาง นางจึงจำเรื่องที่เฉาไทเฮาทำให้ท่านยายอารมณ์เสียได้แม่นที่สุด
เจียงเซี่ยนตั้งใจระลึกความทรงจำอยู่ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้จริงๆ
มีครั้งหนึ่ง เฉาไทเฮามาเยี่ยมไทฮองไทเฮาเหมือนเช่นเคย ซึ่งก็เหมือนวันนี้เช่นกัน อีกฝ่ายคุยกับนางด้วยคำพูดที่ทั้งสองฝ่ายต่างเข้าใจอย่างอ้อมค้อม นางไม่เข้าใจว่าหมายความว่
