หลี่เชียนติดต่อกับเฉาเซวียนเป็นครั้งที่สอง
ครั้งแรกคือผ่านการแนะนำของหลี่เต้าแม่ทัพเจ้อเจียง และตามท่านพ่อไปพบเฉาเซวียนที่จวนเฉิงเอินกง
ครั้งที่สองคือตามเฉาเซวียนเข้าวังมาเข้าเฝ้าเฉาไทเฮาเพียงลำพัง
แน่นอนว่าเขาไม่มีทางที่จะมองเฉาเซวียนเลิกคิ้วแล้วรู้ได้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่? แต่เขากลับมองเห็นตำแหน่งทั้งราชสำนักของตระกูลหลี่และผลกระทบที่ตัวเขาเองน่าจะทำให้เกิดในนั้นได้อย่างชัดเจน
ไม่จำเป็นต้องให้เฉาเซวียนบอกใบ้เพิ่มอีก หากวันนี้เขาล่วงเกินท่านหญิงเจียหนานที่มาจากตระกูลสูงศักดิ์ผู้นี้ เกรงว่าในภายภาคหน้าเขากับตระกูลหลี่ก็อย่าได้คิดที่จะเข้ามาในศูนย์กลางของราชสำนักอีก ถึงขนาดที่ว่าอาจจะเป็นสิบหรือยี่สิบปี
แต่เขาพลาดตรงไหนกันแน่?
เขากับท่านหญิงเจียหนานผู้ที่เป็นเหมือนตำนานนี้เจอกันเป็นครั้งแรก
ระหว่างทั้งสองคนนั้นอย่าว่าแต่บุญคุณและความแค้นเลย พวกเขาไม่ได้คุยกันแม้แต่ประโยคเดียวด้วยซ้ำ
ทำไมนางมองเห็นตนเองเหมือนเห็นผี
หลี่เชียนครุ่นคิด กว่าจะยับยั้งตนเองให้ไม่ลูบหน้าตนเองได้ก็ยากมาก
เขาปรายตามองเจียงเซี่ยนครั้งหนึ่งอย่างรวดเร็ว
แต่ท่านหญิงเจียหนานคนนี้ก็หน้าตา…ธรรมดาจริงๆ!
ตัวผอมและเล็กเหมือนถั่วงอก ผิวนั้นขาวราวกับหิมะ ไม่มีสีแม้แต่นิดเดียว สันจมูกโด่งและตรง หน้าตาเรียบร้อยจริงจังแต่ไม่เสียความสวยและสุภาพไป ซึ่งเป็นสิ่งที่พบเห็นได้น้อยมากในหน้าตาของผู้หญิง นัยน์ตาทั้งกลมและโต ใสแจ๋วและ
