ใสสะอาด ดำขาวแยกกันชัดเจน เหมือนในปรอทสีขาวเลี้ยงปรอทสีดำอยู่สองลูก สรุปแล้วคือสวยมาก เวลานี้นางจ้องเขาตาโต ความสว่างไสวและสดใสนั้นทำให้เขานึกถึงแมวปอซือ[1]ที่ตนเองเลี้ยงตอนเด็กอย่างไม่มีสาเหตุ ทุกครั้งที่มันเจอหมาปักกิ่งที่เลี้ยงไว้ในบ้านก็จะกระโดดไปอยู่บนลายฉลุหน้าต่างหรือเตียงเตี้ยอย่างหวาดกลัว แล้วนั่งยองๆ จ้องหมาปักกิ่งลงมาจากตรงนั้น ดูท่าทางสง่างามและเยือกเย็น ทว่าความจริงแล้วกลับคอยเตรียมหนีและระแวดระวังเหมือนเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ ขอเพียงหมาปักกิ่งตัวนั้นขยับนิดเดียวก็พร้อมที่จะกระโดดหนีไปทุกเมื่อ
หลี่เชียนไม่อาจอดทนได้ ทั้งที่รู้ดีว่าเวลานี้ควรจะเหลือบตาลง แกล้งทำเป็นอ่อนโยนและไม่เป็นอันตราย เข้าไปทักทายท่านหญิงเจียหนานอย่างอ่อนน้อม แต่เขาก็ยังคงยิ้มจนเผยให้เห็นฟันขาวทั้งปาก
เจียงเซี่ยนอยากจะเตะเขาออกไปในทีเดียว
เป็นแบบนี้อีกแล้ว!
เป็นแบบนี้อีกแล้ว!
ทุกครั้งที่เจอกันก็เป็นแบบนี้!
คนอื่นต่างเหลือบตาลงและคารวะนางอย่างเคารพและระมัดระวัง มีแต่เขาที่จ้องนางตาโต และยิ้มให้นางอย่างเหลาะแหละและไร้มารยาท นางพูดกับเขาอย่างจริงจัง เขาก็ตอบหน้าเป็นอย่างไม่จริงจังนัก หากนางถอยหลังก้าวหนึ่ง ปลอบใจเขาตามคำพูดของเขา เขาก็จะทำท่าทางน่าเคารพยำเกรงปนซื่อตรงและแข็งแกร่งออกมาอีก…ถึงขนาดที่ว่าทุกครั้งที่เขาเข้าเมืองหลวงมาส่งบรรณาการ นางจะเริ่มกระวนกระวายล่วงหน้าสองเดือน จนได้เจอกัน นางก็รู้สึ
