เล่า เป็นเพราะพวกเราผลีผลามไป” แล้วมองเจียงเซี่ยนตาโต นัยน์ตาดอกท้อที่แวววาวเหมือนน้ำในฤดูใบไม้ร่วงปรากฏระลอกคลื่นขึ้นมา “ทำให้ท่านตกใจหรือเปล่า?”
เสียงนุ่มจนเหมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลิในเดือนสาม
เจียงเซี่ยนเหมือนรู้สึกหนาวเย็นเป็นระยะๆ
ทุกครั้งที่เฉาเซวียนอยากจะโน้มน้าวให้คนอื่นทำตามที่เขาต้องการก็จะเผยสีหน้าแบบนี้ออกมา
นางโบกมือ สีหน้าแลดูอ่อนโยนและใจกว้าง พลางเอ่ยว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!”
แต่ในใจหลี่เชียนกลับรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย
ฐานะสูงศักดิ์แค่ไหนจะมีประโยชน์อะไร?
เติบโตที่พระราชวังต้องห้ามที่มีกฎระเบียบเข้มงวดนี้ตั้งแต่เด็ก เงยหน้าก็เป็นท้องฟ้าที่กว้างเท่าช่องหลังคา ก้มหน้าก็เป็นที่แปลงหนึ่งที่ใหญ่เท่าฝ่ามือ แล้วจะไม่ขลาดกลัวได้อย่างไร
เขาตีหน้าขรึม แล้วเข้ามาคารวะเจียงเซี่ยนอย่างจริงจัง “ท่านหญิงเจียหนาน เสียมารยาทแล้ว”
เจียงเซี่ยนแปลกใจมาก
นึกไม่ถึงว่าหลี่เชียนจะพูดกับนางอย่างถ่อมตัวและสุภาพแบบนี้…เป็นเพราะเขาอายุยังน้อยงั้นหรือ?
นางมองหลี่เชียนครั้งหนึ่ง แล้วยิ้มรับการคารวะ พลางเอ่ยว่า “ใต้เท้าเฉาเข้าวังมาพร้อมใต้เท้าหลี่ได้อย่างไร? แถมยังดื่มชาในห้องชาด้วย?”
———————————-
[1] แมวพันธุ์เปอร์เซีย[2] ซือหลี่เจียน ขันทีที่ทำหน้าที่ดูแลเอกสารของฮ่องเต้ ตราประทับ และพิธีการในวัง[3] หมายเหตุ: ‘อู่อันจวิน’ เป็นบรรดาศักดิ์ของไป๋ฉี่ ตรงนี้สื่อถึงความโหดร้ายของหลี่เชียน
[1] แมวพันธุ์
