นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือทั้งหมดให้เขาแล้ว
แต่เจ้าคนสารเลวนั่นก็ยังไม่รู้จักพอ!
ทุกสามปีที่ถึงเวลาส่งบรรณาการเข้าเมืองหลวง หากไม่หาเรื่องไปมาหาสู่กับขุนนางที่ใกล้ชิดกับฮ่องเต้และสมรู้ร่วมคิดกันกำจัดคนที่เห็นต่างมาให้นางก็จะไม่ยอมหยุด
นางต่อว่าอย่างรุนแรงด้วยความโกรธในตอนแรก จนประนีประนอมอย่างจนใจในท้ายที่สุด
ตอนที่หมดหนทางจริงๆ นางยังเคยส่งหญิงงามไปให้หลี่เชียนตามที่เฉาเซวียนเฉิงเอินกง[9]บอก เพื่อปลอบใจเขา
แต่เจ้าคนเลวนั่นกลับได้คืบจะเอาศอก เขาเลิกม่านมุกของนาง ขอให้นางยกนางในที่ติดตามอยู่ข้างกายนางมาหลายปีให้เป็นอนุภรรยาของเขาอย่างเยือกเย็น…
ทุกครั้งที่นางคิดถึงเรื่องนี้ นางก็จะว้าวุ่นใจเป็นอย่างมาก ในอกราวกับกับมีกองไฟกำลังลุกไหม้อยู่
ยังดีที่นางย้อนกลับมาตอนอายุสิบสามปี
ได้ใช้ชีวิตอีกครั้ง
ได้เลือกเส้นทางในภายภาคหน้าอีกครั้ง
นางจะไม่ไปยุ่งกับเรื่องวุ่นวายเหล่านี้ของตระกูลจ้าวอีกแล้ว
ใครใคร่จะไปจัดการสะสางเรื่องวุ่นวายของพวกตระกูลจ้าวก็ทำไป
นางอยากแต่งงาน
อยากมีลูก
อยากมีสามีที่จริงใจและเข้ากันได้
อยากใช้ชีวิตในครอบครัวเล็กๆ ที่พอมีพอกินของตนเอง
ไม่สนเรื่องการผลัดเปลี่ยนแผ่นดิน ไม่สนว่าใครเป็นฮ่องเต้ ไม่เกี่ยวอะไรกับนางทั้งนั้น!
เจียงเซี่ยนสูดหายใจลึกหลายครั้ง ตั้งสติ แล้วออกไพ่
ไทฮองไท่เฟยตะโกนว่า “ไพ่คู่” พลางโยนไพ่ของตนลงบนพรมกำมะหยี่สีแดงเลือดนกที่ปูอยู่ พร้อมกับเอ่ยด้วยรอยยิ้