วน พี่ชายแท้ๆ ของเจียงเจิ้นอิง
เมื่อเห็นไทฮองไทเฮาที่แก่ไปยี่สิบปีในทันใด เขาก็ไม่กล้าปฏิเสธ
ตั้งแต่นั้นมานอกจากเทศกาลบ๊ะจ่าง[13] เทศกาลไหว้พระจันทร์[14]และเทศกาลตรุษจีนที่เจียงเซี่ยนจะกลับไปเยี่ยมญาติที่จวนเจิ้นกั๋วกงแล้ว เวลาอื่นนางก็อยู่ที่วังฉือหนิงเป็นเพื่อนไทฮองไทเฮาตลอด
เทียบกับจวนเจิ้นกั๋วกงแล้ว วังฉือหนิงเหมือนบ้านของนางมากกว่า
แต่การร้องไห้สะอึกสะอื้นที่ฟื้นคืนชีพกลับมาของนางนั้นกลับทำให้ทุกคนตกใจกันแทบแย่
ไทฮองไทเฮาโอบกอดนางไว้ พลางเรียก ‘ที่รัก’ ครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยสายตาที่พร่าเลือนไปด้วยน้ำตา และซักถามตลอดว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง
นางไม่อยากให้ท่านยายกังวล จึงบอกแค่ว่าฝันร้าย ไทฮองไท่เฟยถึงได้ถามสารทุกข์สุขดิบด้วยความเป็นห่วง
“หลายวันนี้แม่นมเมิ่งให้คนต้มชาที่ทำให้จิตใจสงบให้ข้า ข้าดื่มไปเยอะมากแล้วเจ้าค่ะ” เจียงเซี่ยนตอบด้วยรอยยิ้ม และออกไพ่ใบหนึ่ง
ไทฮองไทเฮาเห็นใบหน้าของหลานสาวค่อยๆ มีเลือดฝาดขึ้นทุกวันก็พยักหน้าเล็กน้อย แล้วยิ้มอย่างพอใจและออกไพ่ใบหนึ่ง
“กิน!” ไทฮองไท่เฟยตะโกนอย่างดีใจออกนอกหน้า “หม่อมฉันรอไพ่ใบนี้อีกใบเดียวก็จะชนะตั้งนานแล้วเพคะ”
“จริงด้วย” ไทฮองไทเฮาเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมา แล้วนับไพ่ที่อยู่บนโต๊ะไพ่พลางครุ่นคิดว่าไทฮองไท่เฟยต้องการไพ่ใบไหน
มีนางในวิ่งเข้ามารายงานว่า “ไทฮองไทเฮา ไทฮองไท่เฟย ท่านหญิง ไทเฮาเสด็จแล้วเพคะ”
ทุกคนต่างแปลกใจ
ทว่าเจียงเซี่ยนก
