อย่างไรก็ตามอู่จย่งก็ไล่บรรดาสมาชิกกลุ่มที่มาส่งเหล่านี้กลับไปเหมือนกับหลิงหลาน ถึงยังไงตอนนี้ก็เป็นเวลาเข้าเรียน ถ้าเกิดลาหยุดก็ยังโอเค แต่ถ้าโดดเรียนออกมา พอกลับไปแล้วย่อมไม่มีจุดจบดีๆ อะไรแน่นอน และอู่จย่งรู้ดีว่าคนเหล่านี้จะต้องโดดเรียนออกมา เขารู้ว่าวันนี้สมาชิกกลุ่มเกือบทั้งหมดล้วนมาส่งลูกพี่
อู่จย่งมองส่งพวกสมาชิกจากไปด้วยรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมบนใบหน้า เป็นเพราะการมาส่งของพวกเขาทำให้ความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ของเขาหายไปเล็กน้อย และรู้สึกว่าการแยกจากลูกพี่ออกมาเดินทางเพียงลำพังไม่ใช่เรื่องที่ยากจะทานทนขนาดนั้นเลย
เมื่ออู่จย่งตัดสินใจก้าวขึ้นไปบนยานรบของกองทัพที่สิบห้าในที่สุด เขากลับเห็นคนที่อยู่เหนือความคาดหมายยืนอยู่ตรงมุมหนึ่งของท่าจอดยาน ฝีเท้าของอู่จย่งเชื่องช้าลงทันที ใบหน้าที่เดิมทียังคงมีรอยยิ้มพลันบึ้งตึง
“เยี่ยซวี่ นายมาทำไม?” ฉินอี้เห็นเยี่ยซวี่ โทสะก็ลุกโชนขึ้นมาก่อนจะเอ่ยปากถามเป็นคนแรก
“มาส่งพวกนายไง” เยี่ยซวี่ตอบกลับอย่างใจเย็น
“ฮ่าๆ ส่งพวกเราเนี่ยนะ? นายยังมีหน้ามาส่งพวกเราอีกเหรอ?” ฉินอี้ยิ้มหยันออกมา แววตาแฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เจ็บปวดใจและงุนงง
“ถึงแม้พวกนายจะไม่ยกโทษให้ฉัน แ
