หลี่ซื่ออวี๋ตั้งใจตรวจสอบดูรอบหนึ่งก่อนถึงค่อยปิดหน้าจอเวชระเบียนแล้วประกาศว่า “พันโทเมิ่ง ยินดีด้วยนะครับ คุณออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว รอเดี๋ยวนะครับ ผมจะสั่งยาบำรุงบางตัวที่ผมทำขึ้นเป็นพิเศษให้ ขอเพียงดื่มต่ออีกสามวัน คุณก็หายเป็นปลิดทิ้งแล้ว”
“ยังต้องจ่ายยาอีกเหรอ?” เมิ่งจื่ออวิ๋นร้องอุทาน เมื่อกี้พอเขาได้ยินว่าออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว เขาก็ตื่นเต้นดีใจมาก ยังไม่ทันที่เขาจะยิ้มขึ้นมา พลันได้ยินว่ายังต้องมียาที่หลี่ซื่ออวี๋ทำขึ้นเป็นพิเศษด้วย เขาก็หน้าถอดสีไปทันใด ในใจนึกหวาดหวั่นไม่หยุด
“หมอหลี่ ยาที่คุณทำขึ้นมาเป็นพิเศษจะต้องล้ำค่ามากแน่ๆ เก็บไว้ให้คนป่วยที่ต้องการมากกว่านี้เถอะครับ ผมขอแค่จ่ายยาทั่วไปนิดๆ หน่อยๆ ก็พอแล้ว” เมิ่งจื่ออวิ๋นรีบบอกปัด เขาไม่อยากลิ้มลองรสชาติความเจ็บปวดเหมือนอยู่ไม่สู้ตายเช่นนั้นอีกแล้ว
หลี่ซื่ออวี๋ได้ยินคำกล่าวก็เลิกคิ้วขึ้น “ไม่อยากได้จริงๆ เหรอครับ? ควรรู้ไว้นะครับว่าถ้าเป็นยาทั่วไป คุณจะต้องกินยาหนึ่งเดือนถึงจะหายสนิทได้ และในระหว่างช่วงเวลาที่กินยา คุณต้องรับประกันว่าจะไม่ได้รับบาดเจ็บอีกเด็ดขาด ไม่งั้นความพยายามที่ผ่านมาก็จะสูญเปล่า”
“เข้าใจแล้วๆ คุณหม
