จนถึงตอนนี้ พวกเขาสองคนสนิทสนมกันมาก เป็นไปได้มากว่าจะอยู่หน่วยรบเดียวกันจริงๆ
“แต่ว่าท้ายที่สุดจะใช่หรือไม่นั้น ไม่นานก็จะมีคำตอบแล้ว” เหลยอี้หมิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
พานจวินอันกับเมิ่งจื่ออวิ๋นมองไปทางเด็กหนุ่มเย็นชาในหน้าจออีกครั้ง ก่อนจะเข้าใจ
……
เวลานี้เอง ภายในท่าจอดยานของกองทัพที่สิบห้า อู่จย่งพาลูกทีมในหน่วยรบอย่างฉินอี้มาถึงที่นี่แล้ว เขาเห็นสมาชิกกลุ่มหลายร้อยคนยืนอยู่ที่ท่าจอดยานก็อึ้งไปทันที
“พวกนายมาได้ยังไง?” อู่จย่งถามด้วยความประหลาดใจ เขานึกว่าพวกสมาชิกกลุ่มไปส่งลูกพี่ที่ท่าจอดยานของกองทัพที่ยี่สิบสามกันหมดแล้ว
สมาชิกกลุ่มปีสี่คนหนึ่งกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “หลายปีมานี้หัวหน้ากลุ่มอู่ดูแลเอาใจใส่พวกเรามาตลอด พวกเราจำไกดขึ้นใจดี ครั้งนี้หัวหน้ากลุ่มอู่จะไปกองทัพที่สิบห้า พวกเราต้องมาส่งอยู่แล้ว” ในระยะเวลาห้าปีมานี้อู่จย่งทุ่มเทสติปัญญาและความสามารถเพื่อหลิงเทียน และก็ได้รับความเคารพนับถือจากสมาชิกกลุ่มจำนวนไม่น้อย ไม่ใช่ว่าทุกคนจะชอบลูกพี่หลิงที่เย็นชาไร้ความรู้สึกคนนั้นกันหมด อู่จย่งเองก็มีผู้สนับสนุนกลุ่มหนึ่งเช่นกัน
อู่จย่งที่ตื้นตันใจมากก็ขอบตาแดงเล็กน้อย เขาพยักหน้าติดต่อกัน “น
