ากเกินไปหน่อย เขาที่รู้สึกละอายใจก็ตอบกลับเสียงแผ่วเบาว่า “ขอโทษทีนะ ตอนเที่ยงฉันลืมตัวไป”
จูชิงชิงได้ยินคำกล่าวก็ยิ้มหวานโดยพลัน สื่อความหมายว่าหัวเราะพลางปล่อยวางความแค้น
เพิ่งจะฉีดยาเสร็จ เมิ่งจื่ออวิ๋นก็รู้สึกเจ็บปวดและคันตามร่างกายขึ้นมาอย่างรุนแรง นี่ไม่ใช่ความเจ็บปวดเพียงอย่างเดียวที่สามารถทานทนได้ ภายในความคันไปจนถึงกระดูกนั้นก็มีความเจ็บปวดไปจนถึงกระดูกด้วยเช่นกัน แทบจะทำให้เขารู้สึกอยากตายเลยทีเดียว
“อดทนไว้นะครับ ไม่งั้นยาก็จะออกฤทธิ์ไม่ได้ทั้งหมด บาดแผลของคุณก็จะไม่สามารถรักษาให้หายได้ภายในห้าวัน” หลี่ซื่ออวี๋มองเมิ่งจื่ออวิ๋น แล้วเอ่ยเตือนโดยที่ไม่เปลี่ยนสีหน้า
จูชิงชิงเห็นแบบนั้นก็หันหน้ามองไปทางอื่น เธอกลัวว่าตัวเองจะอดทนไม่ไหวแล้วบอกพันโทเมิ่งว่า ความจริงต่อให้สลบไป คุณสมบัติของยาก็ยังคงมีผลอยู่ ไม่ได้ลดลงเพราะเหตุนี้เลย นี่เป็นเพียงวิธีการที่คุณหมอหลี่หลอกลวงคนเท่านั้น
เมิ่งจื่ออวิ๋นตกใจกลัวกับคำพูดหลี่ซื่ออวี๋ ไม่กล้าปล่อยให้ตัวเองสลบแน่นอน เขากัดฟันแน่น ไม่ง่ายเลยกว่าจะอดทนผ่านไปได้ระลอกหนึ่ง เขาเพิ่งจะรู้สึกดีขึ้น ความเจ็บปวดก็มาอีกระลอก… ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะเขาสัมผัสได้จริงๆ ว
