่าสภาพร่างกายของตัวเองกำลังดีขึ้นละก็ เขาย่อมสงสัยว่าเขากำลังถูกหลี่ซื่ออวี๋หลอกลวงอยู่หรือเปล่า
ถึงแม้เมิ่งจื่ออวิ๋นดีใจที่ร่างกายดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจริงๆ แต่ความเจ็บปวดในระหว่างการรักษานี้กลับท้าทายระดับความอดทนของเขาอยู่ตลอดเวลา ต่อให้เขาแข็งแกร่งอีกสักแค่ไหนก็อดเจ็บจนน้ำตาร่วงไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเขาอยากร้องไห้ หากแต่เขาควบคุมปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณของร่างกายเช่นนี้ไม่ได้เลย…พอเขามองเห็นแววตาประหลาดใจของจูชิงชิง เขาก็หงุดหงิดใจ ขายหน้าต่อหน้าสาวน้อย อ๊าก ให้เขาตายเถอะ!
เอาเถอะ สุดท้ายเขาก็ไม่ตาย แต่ว่าหลังจากที่ทำการรักษา เขาก็หดตัวอยู่ในแคปซูลรักษาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาประหนึ่งนกกระจอกเทศก็ไม่ปาน เขากลัวที่จะเห็นสายตาดูถูกของพยาบาลน้อยอีก เขาเป็นพันโทนะ แต่ดันถูกพลทหารตัวเล็กๆ เห็นสภาพน่าอับอายของตัวเอง อ๊าก ให้เขาตายเถอะ!
เช่นนี้เอง ตลอดห้าวันเต็มๆ ทุกครั้งที่เมิ่งจื่ออวิ๋นถูกรักษา เขาไม่อาจรักษากิริยาเอาไว้ได้เลย อับอายขายหน้าอย่างสิ้นเชิง ทุกครั้งเขารู้สึกว่าตัวเองเกือบจะโดนทรมานจนตาย แต่ในช่วงเวลาวิกฤติก็ฟื้นคืนชีพกลับมาอีกครั้ง
เมื่อการรักษาในวันที่ห้าสิ้นสุดลง เมิ่งจื่ออวิ๋นรู้สึกได้ชั
