าด่าจนร้องไห้คนนั้นนี่เอง
เขาเห็นเธอชะโงกหัวออกมาจากด้านหลังชายหนุ่มแล้วถลึงตามองเขาอย่างอำมหิต หลังจากนั้นก็หดกลับไปอยู่ด้านหลังชายหนุ่มราวกับแฮมสเตอร์ตัวน้อยก็ไม่ปาน ทำเอาเขาโมโหจนอกแทบจะระเบิด…พยาบาลของโรงพยาบาลกองทัพก็เป็นเสียอย่างนี้ เขาเป็นนายทหารชั้นผู้ใหญ่นะ ไม่รู้จักเคารพกันเลยสักนิดเดียว กองทัพที่ยี่สิบสามเก็บทหารตัวเล็กๆ ที่ไม่รู้จักดีชั่วแบบนี้ได้ยังไง เขาจะต้องทำให้เธอปลดประจำการให้ได้ ปลดประจำการไปเลย เมิ่งจื่ออวิ๋นคลุ้มคลั่งแล้ว
เมิ่งจื่ออวิ๋นกำลังคิดจะสั่งสอนพยาบาลน้อยก็ได้ยินชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยถามเรียบๆ ว่า “เมิ่งจื่ออวิ๋น พันโทเมิ่ง สวัสดีครับ ผมคือหลี่ซื่ออวี๋หมอเจ้าของไข้คุณ ต่อไปคุณจะอยู่ในความรับผิดชอบของผมครับ”
“ชิ กองทัพที่ยี่สิบสามแม่งกากจริงๆ ให้เด็กมาเป็นหมอเจ้าของไข้เนี่ยนะ ไปซะ เรียกหัวหน้าแผนกพวกนายเข้ามา ฉันอยากเปลี่ยนคน” โทสะของเมิ่งจื่ออวิ๋นโหมกระหน่ำมากยิ่งขึ้น ส่งพยาบาลตัวน้อยที่ไม่รู้อะไรเลยมาดูแลก็แล้วไปเถอะ แต่กระทั่งแพทย์เจ้าของไข้ก็เป็นเด็กไม่มีหนวดไร้ประสบการณ์ นี่เป็นการดูถูกเขาโดยสิ้นเชิง
“เปลี่ยนคน? ได้สิครับ ถ้าเกิดคุณไม่อยากหายไวขึ้น” หลี่ซื่ออวี๋ไม่ได้โ
