หัวหน้าแผนกปวดหัวทันที ไอ้เจ้าเมิ่งจื่ออวิ๋นคนนี้ กองทัพที่ยี่สิบสามของพวกเขาเพิ่งจะก่อตั้งได้ไม่ถึงสี่ปี เขาก็ล่วงเกินแพทย์ทหารทุกคนในโรงพยาบาลของกองทัพ จนถึงตอนนี้ไม่มีใครยินดีไปรักษาหมอนี่แล้ว เขาที่จนปัญญาได้แต่ไปดูด้วยตัวเอง หลังจากที่ตรวจเช็คอย่างจริงจังรอบหนึ่ง ถึงค่อยกล่าวว่า “เมิ่งจื่ออวิ๋น อาการบาดเจ็บของคุณต้องใช้เวลาพักฟื้นหนึ่งเดือน ไม่อย่างนั้นมันจะเรื้อรัง พอบาดเจ็บใหม่แล้วรักษาอีกก็จะมีผลตกค้างได้”
คำวินิจฉัยของหัวหน้าแผนกทำให้เมิ่งจื่ออวิ๋ตกใจ หรือว่าเขาไปทำภารกิจครั้งนี้ไม่ได้จริงๆ?
พานจวิ้นอันเห็นแบบนั้นก็ไกล่เกลี่ยว่า “จื่ออวิ๋น นายอยู่รักษาตัวให้ดีเถอะ ฉันกับอี้หมิงจะระวังตัว ความจริงแล้ว ความสามารถของฉันกับอี้หมิงก็ไม่ได้แย่นะ แค่เพราะโดนนายกลบเท่านั้น คราวนี้ก็นับว่าได้แสดงความสามารถแล้ว”
เนื่องจากเวลากระชั้นมาก พานจวินอันเลยออกจากโรงพยาบาลทหารไปอย่างรวดเร็ว และกลับไปที่ยานรบเตรียมเสบียงและอุปกรณ์ต่างๆ สำหรับออกเดินทาง เมิ่งจื่ออวิ๋นอยู่คนเดียวยิ่งคิดก็ยิ่งไม่สบายใจ ดังนั้นก็เลยก่อความวุ่นวายในโรงพยาบาลทหาร…
‘โครม!’ อาหารกลางวันที่พยาบาลทหารส่งมาถูกเมิ่งจื่ออวิ๋นพลิกคว่ำ เขาเอ่ยอย่า
