งเดือดดาลว่า “นี่คืออาหารหมูอะไรวะ? โรงพยาบาลพวกเธอรักษาคนป่วยแบบนี้เหรอ?”
พยาบาลทหารเป็นทหารใหม่ที่เพิ่งเข้ากองทัพ เธอที่เพิ่งจะอายุสิบแปดเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ที่ไหน ก็เลยร้องไห้ออกมาทันที
“ร้องๆๆ อยู่นั่น ฉันยังไม่ตายซะหน่อย เธอร้องหาอะไร เรียกหัวหน้าพยาบาลของพวกเธอมาเลยนะ” เมิ่งจื่ออวิ๋นเห็นพยาบาลทหารร้องไห้ออกมา โทสะก็ยิ่งแรงมากขึ้นเลยสบถด่าฉับพลัน
พยาบาลทหารได้ยินคำพูดนี้ก็รีบปิดหน้าวิ่งออกไปจากในห้องผู้ป่วย เธอวิ่งมาหาหัวหน้าพยาบาล และร้องไห้สะอึกสะอื่น บอกเรื่องนี้ให้อีกฝ่ายฟังติดๆ ขัดๆ
หัวหน้าพยาบาลกัดฟันเข้าไปสักพัก ไม่นานก็ถูกเมิ่งจื่ออวิ๋นด่าออกมา
“พี่สวีคะ ตอนนี้พวกเราควรทำยังไงดี?” พยาบาลน้อยเห็นหัวหน้าพยาบาลจัดการไม่ได้ก็ตื่นตระหนกโดยพลัน เธอไม่อยากเจอไอ้คนสารเลวที่ไม่สนใจเหตุผลอีกแล้ว ฮือๆๆ…
“ไอ้ระยำนั่น ฉันจะต้องหาวิธีให้ได้…” พี่สวีกัดฟันกล่าว
วันนี้หลี่ซื่ออวี๋อารมณ์ดีมาก เนื่องจากยาที่เขาวิจัยออกมาเหมือนจะมีประสิทธิภาพรักษาได้อย่างรวดเร็วสุดขีด แน่นอนว่าเนื่องจากยังไม่ได้ทดสอบยืนยันจริง ยังคงคือว่าสำเร็จในทางทฤษฎีเท่านั้น แต่วันนี้เขามาที่โรงพยาบาลของกองทัพก็เพราะอยา