กมาหาผู้อำนวยการ ให้เขาหาทหารที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสหลายๆ คนมาทำการทดสอบยืนยันจริง…
ทว่าเขาวิ่งมาถึงห้องผู้อำนวยการ กลับถูกบอกว่าผู้อำนวยการไปตรวจห้องคนไข้แล้ว ดังนั้นเขาก็เลยไล่ตามมา เพิ่งจะเหยียบเข้าไปในห้องคนไข้ก็เห็นหัวหน้าพยาบาลที่รู้จักดีกำลังพูดคุยอยู่กับพยาบาลตัวน้อย
“พี่สวี สวัสดีตอนเที่ยงครับ” หลี่ซื่ออวี๋ทักทายอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนตามปกติ
เขาเพิ่งจะเดินผ่านอีกฝ่ายก็รู้สึกได้ถึงพลังมหาศาลสายหนึ่งดึงเขาไว้ หลี่ซื่ออวี๋หันหน้ากลับไปด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเห็นหัวหน้าพยาบาลเอ่ยด้วยสีหน้าประจบเอาใจ “น้องซื่ออวี๋ วันนี้นายต้องช่วยพี่สวีให้ได้นะ”
หา? บุคลิกพี่สาวคนโตของพี่สวีก่อนหน้านี้ล่ะ? ทำไมวันนี้ท่าทีถึงได้ถ่อมตัวขนาดนี้? หลี่ซื่ออวี๋รู้สึกถึงไอหนาวเหน็บสายหนึ่งจู่โจมเข้ามา ก่อนจะตัวสั่นระริกทันที “พี่สวี พูดกันดีๆ ก็ได้ครับ ท่าทางของพี่ทำให้ผมสยองมากเลยนะ” ไม่ธรรมดาขนาดนี้ จะต้องมีการเสแสร้งแน่นอน
“ไอ้เด็กน่าตาย นายจะช่วยหรือไม่ช่วย?” พี่สวีระเบิดนิสัยเดิมออกทันที ก่อนจะเอ่ยข่มขวัญ
“ช่วยครับ ต้องช่วยอยู่แล้ว แต่ว่าเรื่องอะไรกันแน่ครับ? พี่สวีต้องบอกให้ชัดเจนนะ” หลี่ซื่
