ี้แนะของหลิงหลาน เกาจิ้นอวิ๋นเลยตัดสินในนานแล้วว่าจะตามติดหลิงหลาน แบบนี้พวกเขาถึงจะมีโอกาสปีนขึ้นข้ามจุดสูงสุดได้…อันที่จริง เกาจิ้นอวิ๋นอิจฉาพวกฉีหลงกับลั่วล่างมากที่สามารถอยู่ข้างกายหลิงหลาน ได้รับคำสั่งสอนจากหลิงหลานทุกเมื่อ ถ้าเกิดเป็นไปได้ เขาก็อยากกลายเป็นพวกฉีหลงลั่วล่างเหมือนกัน น่าเสียดายที่เขาช้าเกินไปหลายปี…ไม่มีความผูกพันที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กจนโต
“ติดตามฉันไปจนถึงจุดสิ้นสุด?” หลิงหลานได้ยินคำกล่าวก็เลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นมาอย่างเลือนราง
“ใช่แล้ว ลูกพี่” เกาจิ้นอวิ๋นตอบกลับอย่างจริงจัง เดิมทีนี่ก็เป็นคำพูดจากใจจริงของเขา เขาเลยกล่าวออกมาตรงๆ
หลิงหลานชายตามองเกาจิ้นอวิ๋นแวบหนึ่ง แล้วเก็บสายตากลับมา ก่อนจะดึงแขนเสื้อตัวเอง แล้วพูดด้วยสีหน้านิ่งเรียบว่า “ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ไปกันเถอะ”
คำพูดประโยคนี้ทำให้เกาจิ้นอวิ๋นอึ้งไป ก่อนจะยินดีอย่างบ้าคลั่งทันที เขาไม่ได้เข้าใจผิดใช่ไหม…ใช่ไหมๆๆ!
หัวหน้าทีมคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ เกาจิ้นอวิ๋นตบหลังเขาเบาๆ ด้วยความอิจฉาริษยาคับแค้นใจ “เกาจิ้นอวิ๋น จำไว้นะว่าต่อไปต้องสนับสนุนพี่ชายอย่างฉันด้วย”
“ลูกพี่รับฉันแล้วจริงๆ” เกา
