ดังนั้น หลิงหลานที่ต่อสู้วันแล้ววันเล่าก็เริ่มเปลี่ยนจากความเกลียดชังมาเป็นความชาชิน เธอไม่คิดอะไรทั้งนั้น เธอที่เงียบงันไม่พูดไม่จาทำให้เธอกลายเป็นสมาชิกที่สันโดษที่สุดในทีม พวกลูกทีมก็ไม่พูดคุยกับเธอ ในสงครามแต่ละครั้ง เธอต่อสู้เพียงลำพังตลอด ไม่เหมือนกับคนอื่นๆ ที่ช่วยเหลือปกป้องกัน…
สมาชิกทีมสละชีวิตไปก็มีสมาชิกคนใหม่เพิ่มเข้ามาอีก แล้วพอสละชีวิตไปอีกก็มีเพิ่มเติมเข้ามาอีกเช่นนี้เอง ผ่านไปห้าปี เธอกลับตะลึงงันและพบว่าภายในทีม นอกจากหลิงหลานที่มีชีวิตรอดแล้ว สมาชิกในตอนแรกเหล่านั้นต่างสละชีพบนสนามรบไปนานแล้ว ต่อให้ร่วมแรงร่วมใจกันอีกแค่ไหน ช่วยเหลือซึ่งกันและกันอีกแค่ไหน พวกเขายังคงตายอยู่ดี
หลิงหลานมาที่หน้าหลุมศพของกีเซอร์อีกครั้ง และมอบดอกแมนโดราที่เขาชอบที่สุดให้ นี่เป็นดอกไม้ประจำชาติของระบบดาวแมนโดรา และก็เป็นตัวแทนสิ่งที่กีเซอร์ต้องการถวายความจงรักภักดีอย่างแท้จริง
“ผ่านไปห้าปีแล้ว ฉันยังคงมีชีวิตอยู่” หลิงหลานเอ่ยกับป้ายหลุมศพอย่างเรียบนิ่ง “ส่วนคนอื่นๆ ก็ตายหมดแล้ว”
“ทำไมฉันรอดมาได้ แต่คนอื่นๆ ถึงตายกันหมดล่ะ?” หลิงหลานเผยรอยยิ้มเยาะหยัน “นั่นเป็นเพราะพวกเขาแข็งแกร่งไม่พอ
