ามถึงค่อยโบกมือทีหนึ่งแล้วไล่หลิงหลานออกไปจากมิติการเรียนรู้
หลิงหลานกลับมาถึงโลกความจริงก็ทอดถอนใจ นับตั้งแต่ที่เธอเรียนจบออกมาแล้ว อาจารย์ทั้งหลายล้วนไม่ค่อยหวังให้เธอไปรบกวนพวกเขาในมิติการเรียนรู้ นี่ถือว่าเป็นการโดนทอดทิ้งได้หรือเปล่า?
หลิงหลานทอดถอนใจเท่านั้น ไม่นานก็เก็บความรู้สึก แล้วเริ่มทะลวงขีดจำกัดความเร็วมือของตัวเองต่อ…”
หลิงหลานเริ่มสะบัดนิ้วมือไปอย่างราบรื่นมาก ไม่นานนิ้วมือของหลิงหลานก็โบกสะบัดจนเข้าสู่การควบคุมที่เธอไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้อย่างราบรื่นมาโดยตลอด
หลิงหลานเข้าไปโดยธรรมชาติแล้ว หลิงหลานที่ทุ่มสุดกำลังตะลึงงันไปครู่หนึ่ง นิ้วมือพลันอืดอาดลง…
“ติ๊ดๆๆ การทะลวงขีดจำกัดล้มเหลว ต้องการทำต่อหรือว่าล็อกเอาท์?” อุปกรณ์วัดความเร็วมือตอบรับโดยพลัน การอืดอาดลงของหลิงหลานทำให้เธอล้มเหลวทันที
หลิงหลานยกมุมปากขึ้นมา “ดูท่าจิตใจของฉันยังนิ่งไม่มากพอ ดังนั้นถึงได้สูญเสียการควบคุมจิตใจในช่วงเวลาสำคัญ” หลิงหลานสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วไล่ความคิดซับซ้อนในใจออกไปทั้งหมด ถึงค่อยเลือกทำต่อ
นิ้วมือโบกสะบัดต่อ มือของหลิงหลานเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็ปรากฏให้เห็นชัดเจนอีกครั้ง ทว่าสิ่ง
