ที่คิดไว้จริงๆ วินาทีถัดมา เธอก็มาถึงมิติของอาจารย์หมายเลขสาม
“ในที่สุดเธอก็เข้าใจสักที” อาจารย์หมายเลขสามมองหลิงหลานด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม
หลิงหลานยิ้มเจื่อน “ที่แท้ฉันก็หัวรั้นไป”
“ใช่แล้ว แรงจูงใจที่อยากแข็งแกร่งขึ้นของเธอละเอียดซับซ้อนมากเกินไป นี่ก็เลยเหนี่ยวรั้งจิตใจของเธอเอาไว้” หมายเลขสามถอนหายใจ นี่ไม่ใช่ไม่ดี แต่เกินขีดจำกัดของหลิงหลานเท่านั้น ไม่มีความคิดที่ผ่อนคลายเป็นอิสระ จะฝ่าด่านนั้นได้อีกยังไง
หลิงหลานได้ยินคำกล่าวก็เบ้ปาก “อาจารย์หมายเลขสาม ไม่ต้องไว้หน้าฉันหรอกค่ะ ไม่ใช่ฉันโลภมากเกินไปเหรอคะ? โลภมากจนอยากแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องพวกเพื่อนๆ และครอบครัวทุกคนที่รักและไว้ใจฉัน…” แต่มันมากเกินไป และก็เพิ่มแรงกดดันให้ตัวเองเยอะเกินไป นี่ถึงทำให้เธอไม่สามารถฝ่ากำแพงกั้นนั้นได้
ในที่สุดหมายเลขสามก็หัวเราะออกมา ไม่คาดคิดว่าหลิงหลานที่เคร่งขรึมเย็นชามาตลอดก็ทำผิดแล้วไม่แก้ไขแบบนี้ด้วยเหมือนกัน ไม่ไว้หน้าตัวเองเลยสักนิดเดียว เขาเอ่ยอย่างสองแง่สองง่ามว่า “เธอรู้ก็ดีแล้ว จำไว้นะ ครอบครัวกับเพื่อนของเธอเป็นแรงจูงใจไม่ใช่อุปสรรคของเธอ”
หลิงหลานพยักหน้าบ่งบอกว่าเข้าใจแล้ว อาจารย์หมายเลขส
