จารย์หมายเลขสามในมิติการเรียนรู้สอนจนถึงที่สุดแล้ว และไปถึงเงื่อนไขที่พวกเขาต้องการหมดแล้วด้วย หลิงหลานคิดไม่ออกจริงๆ ว่า เธอยังต้องพยายามตรงจุดไหนอีก
หลิงหลานที่ล้มเหลวอีกครั้งก็สูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่ง เธอก้มหน้าลงและใคร่ครวญขึ้นมาอย่างเงียบงัน เธอรู้แล้วว่าตัวเองยังต้องขาดอะไรบางอย่างไปแน่นอน ดังนั้นถึงไม่มีวาสนาต่อการทะลวงขีดจำกัดความเร็วมือ ไม่มีวาสนาต่อขอบเขตของผู้ควบคุมหุ่นรบระดับราชัน
“ฝึกจนไม่มีอะไรจะฝึกได้แล้วนะ ด้านการต่อสู้ ฉันก็ทำภารกิจเกือบตายมานับไม่ถ้วนในโลกหุ่นรบแล้ว ด้านจิตใจ ฉันเชื่อว่าการทรมานมาหลายปีในมิติการเรียนรู้ก็เพียงพอแล้วเหมือนกัน…ยังขาดอะไรอีกกันแน่?” หลิงหลานนวดขมับสองด้าน เธอขบคิดอยู่เนิ่นนาน คิดจนปวดหัวไปหมดแล้ว แต่ไม่ว่าอย่างไรก็คิดไม่ออกว่ามันคืออะไรกันแน่
“ลูกพี่ อย่ากังวลใจเลย ทำไมเธอไม่ไปถามหมายเลขสามล่ะ?” เสี่ยวซื่อทนเห็นหลิงหลานทรมานไม่ได้ ก็เลยรีบเสนอความคิดของตัวเอง หวังว่าจะช่วยเหลือหลิงหลานได้
หลิงหลานได้ยินคำกล่าว แววตาพลันเปล่งประกาย “เสี่ยวซื่อ นายพูดถูก บางทีอาจารย์หมายเลขสามอาจจะรู้ว่าปัญหาของฉันอยู่ที่ไหนก็ได้” ส่วนใหญ่แล้วการควบคุมหุ่
