นรบของเธอมาจากการสั่งสอนของอาจารย์หมายเลขสาม ถ้าเกิดเธอมีปัญหาจริงๆ อาจารย์หมายเลขสามย่อมรู้ดีแน่นอน
หลิงหลานควบคุมสติของตัวเองทันที แล้วเข้าไปในห้องโถงของมิติการเรียนรู้ จากนั้นก็เปิดประตูหุ่นรบโดยไม่มีการลังเล ก่อนจะเห็นอาจารย์หมายเลขสามมองเธอด้วยใบหน้ายิ้มร่าพลางกล่าวว่า “ฉันคิดว่าเธอไม่ต้องการฉันแล้วซะอีก”
หน้าผากของหลิงหลานขึ้นขีดดำ อาจารย์หมายเลขสามที่หน้าเนื้อใจเสือ คำพูดนี้ดูสองแง่สองง่ามมากไปหรือเปล่า? เหมือนเธอเป็นคนหักอกฟันแล้วทิ้งเลย…ก็ได้ เธอผิดไปแล้วจริงๆ ก่อนหน้าที่จะเก็บตัวฝึกวิชา เธอไม่ได้คิดที่จะไปขอคำปรึกษาจากอาจารย์หมายเลขสามเลย ไม่แปลกที่อาจารย์หมายเลขสามอยากล้อเธอแบบนี้ เธอหาเรื่องใส่ตัวเอง
นับตั้งแต่ที่หลิงหลานจบการศึกษาจากอาจารย์หมายเลขสามตอนอายุสิบหก เธอก็พึ่งพาตัวเองมาตลอด คลำหาทางเองมาสองปีกว่า ทำให้เธอมองข้ามอาจารย์หมายเลขสามจนเคยชิน เลยลืมไปขอคำปรึกษาจากเขา และเสียเวลามาหนึ่งเดือนกว่า
หลิงหลานรู้ความผิดของตัวเองแล้ว แต่ในใจไม่ได้นึกเสียใจและหงุดหงิดโมโหเลย ในระหว่างที่เติบโต ย่อมมีการเดินผิดทางบ้าง ทำเรื่องโง่เง่าไปบ้าง นี่ไม่ใช่เรื่องแปลก ตราบใดที่ตัวเองจดจำบทเ
