่ในโลกนี้ได้แม้แต่วันเดียว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอยู่สิบหกปีเลย” เซี่ยอี๋กล่าวถึงตรงนี้ก็ยิ้มขึ้นมาฉับพลัน “ถ้าเกิดนายเป็นบุคลิกหลัก ฉันอาจจะไม่มีทางฝ่าผนึกออกมาได้ชั่วชีวิต ผลลัพธ์ของฉันในตอนสุดท้าย ถ้าไม่เป็นบ้าก็ต้องหายไป ฉันสู้นายในด้านความอดทนไม่ได้เลย”
เขาเองก็สู้ลั่วล่างไม่ได้เหมือนกัน ถ้าเกิดเป็นลั่วล่าง ไม่ว่าอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบไหนก็สามารถใช้ชีวิตดีๆ ได้ คิดดูสิ ในร่างกายลั่วล่างมีบุคลิกเยอะแยะขนาดนั้น แต่ละบุคลิกก่อกวนลั่วล่างไม่ยอมปล่อย แต่ลั่วล่างยังคงรักษานิสัยเดิมของตัวเองไว้ได้ มองโลกในแง่ดี ยิ้มแย้มเป็นนิตย์ แต่เขามีแค่บุคลิกด้านมืดเท่านั้นก็ทำให้เขางุ่นง่าน ร้อนใจ หวาดหวั่น เกรงกลัว…คิดดูแล้ว นิสัยนี้ของเขาอ่อนแอมากจริงๆ พ่อกังวลได้ไม่ผิดเลยสักนิดเดียว
เซี่ยอี๋รู้สึกซาบซึ้งใจสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่พ่อทำเพื่อเขา เพราะเขาคิดแบบนี้ เขาถึงได้รู้สึกผิดต่อบุคลิกด้านมืด ขณะเดียวกันก็รู้สึกขอบคุณบุคลิกด้านมืดด้วยที่โดนปิดผนึกมาสิบกว่าปี แต่สุดท้ายยังคงข่มกลั้นความแค้นโกรธเกรี้ยวชิงชังไว้ได้ และยอมร่วมมือกับเขา
บุคลิกด้านมืดได้ยินคำกล่าวก็เบ้ปากอย่างดูถูกแล้วกล่าวว่า “รู้ก็ดี”
เขาต่
