“ฉันเคยสาบานแล้วว่า ฉันจะต้องทำภารกิจที่ลูกพี่มอบหมายมาให้สำเร็จ ฉันไม่ยอมรับการพ่ายแพ้แบบนี้” ใช่แล้ว เขาพยายามแสดงความสามารถมานานขนาดนี้ ถึงได้รับความชื่นชอบจากลูกพี่ ถ้าเกิดล้มเหลวแบบนี้ เขาไม่กลับไปเหมือนตอนเริ่มต้นอีกเหรอ?
“จุ๊ๆๆ ในเมื่อนายไม่อยากแพ้ งั้นก็มอบร่างกายของนายให้ฉันสิ?” หลายปีมานี้ เสียงนี้คอยรบกวนเซี่ยอี๋อยู่เสมอ ตอนนี้มันก็โผล่ขึ้นมาอีกแล้ว
“มีสิทธิ์อะไร?” เซี่ยอี๋ถามกลับขณะที่ดวงตาแดงฉาน
“เพราะว่านายมันอ่อนแอเกินไป อ่อนแอจนทำให้ฉันดูถูกนายไงละ” เซี่ยอี๋เห็นร่างคนสีดำปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา นี่ยังเป็นครั้งแรกที่เสียงนี้ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเขาด้วยรูปร่างมนุษย์
เมื่อเซี่ยอี๋มองเห็นดวงหน้าอีกฝ่ายได้ชัดเจน แววตาของเขาพลันหดลง “นายเป็นใคร?” คนผู้นั้นหน้าตาเหมือนเขาไม่มีผิด เพียงแต่รอยยิ้มของเซี่ยอี๋ดูสดใสร่าเริง แต่รอยยิ้มของคนผู้นั้นกลับทำให้คนรู้สึกหนาวเหน็บ
“ฉันเป็นใคร” คนผู้นั้นเผยรอยยิ้มหยอกเย้า “นายมันโง่มากจริงๆ ด้วย นายเป็นคนเลี้ยงฉันขึ้นมา แต่ถามว่าฉันเป็นใครเนี่ยนะ?”
สายตาของเซี่ยอี๋เย็นเยียบ “นายจะบอกฉันว่า นายก็คือฉันหรือไง?”
“จุ๊ๆๆ อันที่จริงนายรู้อยู่แก่ใจดี
