ผู้อำนวยการผงกศีรษะ เอ่ยด้วยสีหน้าเศร้าว่า “ตอนนั้นฉันไม่อยู่ในโรงเรียน พอฉันรู้เรื่องแล้วรีบกลับมาก็สายไปแล้ว” เขาเอ่ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสลดใจ “หน่วยรบพิเศษเสียงห หลงคือหน่วยรบพิเศษที่นักเรียนทุกคนอยากเข้า แต่ว่าสิบปียากจะส่งเหรียญตราเสียงหลงออกมาสักอัน มันเป็นตัวแทนการยอมรับจากประเทศชาติว่าคุณคือหัวกะทิที่สุดในสาขาวิชาชีพของตัวเอง ง และก็เป็นคนที่โดดเด่นมีศักยภาพแอบแฝงมากที่สุดด้วย และเป็นสิ่งที่นักเรียนทุกคนเฝ้าใฝ่ฝัน มันไม่เพียงเป็นตัวแทนของตำแหน่งเกียรติยศ ขณะเดียวกันก็เป็นหมายความว่าคุณกลายเป็นสมา าชิกหน่วยรบพิเศษเสียงหลงทันทีโดยที่ไม่ต้องผ่านการประเมินทดสอบและการคัดออกที่เข้มงวดเป็นชุด ควรรู้นะว่าอัตราการคัดออกในการประเมินทดสอบของหน่วยรบเสียงหลงสูงถึง 99.9% และคน ที่ได้รับบัตรเชิญรับการทดสอบล้วนเป็นบุคคลชั้นยอดที่สุดในโรงเรียนทหาร คนที่สามารถเข้าร่วมหน่วยรบพิเศษเสียงหลงได้ล้วนเป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ…ถ้าเข้าร่วมสำเร็จ อนาคตก็ ไม่มีขีดจำกัดแล้ว”
ผู้อำนวยการกล่าวถึงตรงนี้ก็ลูบหัวใจตัวเองอย่างควบคุมไม่อยู่พลางกล่าวว่า “โอกาสล้ำค่าขนาดนี้ ไอ้หนูนั่นชื่ออะไรนะ หลี่ซื่ออวี๋ใช่มั้ย เขา
