ทิ้งมันไปเนี่ยนะ พอนึกถึงเรื่อง นี้ทีไร ฉันก็ปวดใจ” เขานึกถึงเหรียญตราเสียงหลงอีกอันเมื่อหลายปีก่อน หลิงเซียว เจ้าหนูนั่นก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ปฏิเสธเอาเองโดยไม่แจ้งฉันเลย”
“ความจริงผมชอบหลี่ซื่ออวี๋มากเลยนะครับ ไม่ทิ้งเพื่อนร่วมทีมในปัจจุบันเพื่ออนาคตที่ดีกว่า” ถังอวี้กล่าวอย่างชื่นชม ต่อให้เป็นเขา เมื่อเผชิญหน้ากับเหรียญตราเสียงหลงตัวแทน ของเกียรติยศ เผชิญหน้ากับคำเชิญของหน่วยรบพิเศษเสียงหลง เขาก็หวั่นไหวเหมือนกัน แต่หลี่ซื่ออวี๋กลับปฏิเสธตัวแทนที่กองทัพส่งมาตรงนั้นเลยโดยไม่มีความลังเลสักนิดเดียว ถังอวี้ยัง งจำสีหน้าตกตะลึงไม่อยากจะเชื่อของตัวแทนกองทัพคนนั้นได้อยู่เลย บางทีอีกฝ่ายอาจไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีคนปฏิเสธพวกเขาด้วย
“เดาว่าต่อไปโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งคงกลายเป็นฝันร้ายของหน่วยรบพิเศษเสียงหรงไปแล้ว” ถังอวี้เอ่ยพลางหัวเราะ สองคนที่ปฏิเสธการเข้าร่วมหน่วยรบพิเศษเสียงหลงล้วนมาจากโรงเรียน ทหารชายที่หนึ่ง
ผู้อำนวยการได้ยินก็ยิ้มเจื่อนพลางพูดว่า “เกรงว่าต่อไปกองทัพคงไม่เชิญโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งมีโอกาสเข้าร่วมการการประเมินทดสอบของหน่วยรบพิเศษเสียงหลงแล้ว”
เจ้าพวกนั้นเจ้าคิดเจ้าแค้นมาก ไม่ใช่ว่า
