อาไว้ว่าตอนแรกที่เขารู้ว่าหลิงหลานเป็นลูกชายของหลิงเซียว และเห็นความสามารถในการควบคุม มอันไร้ที่ติของหลิงหลาน เขาก็ตกตะลึงไปเหมือนกัน เขาถึงขนาดโทรศัพท์หาหลิงเซียว สอบถามว่าหลิงหลานเป็นลูกที่เขาให้กำเนิดเอง หรือว่าเป็นลูกที่เก็บมา? และครั้งนั้นผู้อำนวย ยการก็ได้รู้ถึงความน่าสะพรึงกลัวเวลาหลิงเซียวเป็นบ้า…ผู้อำนวยการตัวสั่นเทิ้ม รู้สึกดีใจอีกครั้งที่ตอนนั้นเขาแค่โทรศัพท์ไป ไม่ได้ไปสอบถามโดยตรง ไม่อย่างนั้น เขาจะได้นั่งดูกา ารประลองที่นี่หรือเปล่าก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน เห็นได้ว่าหลิงหลานเป็นเกล็ดย้อนของหลิงเซียวแน่นอน
พากย์เสียง: ตอนนี้หลิงเซียวหน้าซาลาเปากำลังกัดผ้าเช็ดหน้าผืนเล็ก ในใจรู้สึกเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรมมาก ‘โดนสงสัยว่าเป็นหมัน ฉันไม่ควรโกรธหรือไงๆๆๆ…’
ผู้อำนวยการไล่ภาพอันน่ากลัวของหลิงเซียวออกไปให้พ้นจากสมอง แล้วค่อยเอ่ยเตือนอย่างใจดีว่า “ถังอวี้ อย่าถูกสิ่งที่เรียกว่าทฤษฎีมาจำกัดความคิดของตัวเองสิ”
ถังอวี้เงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง เขาอ้าปากค้าง สุดท้ายก็เค้นคำพูดออกมาหนึ่งประโยคว่า “ขะ เขา พ่อลูก จริงๆ เหรอครับ?” หกคำสั้นๆ ทว่าผู้อำนวยการกลับฟังเข้าใจความหมายที่ถังอวี้ ต้องกา
