้นก็รับสายแล้ว “รอเดี๋ยวนะ” เสียงที่อ่อนละมุนราวกับหยกดังขึ้นจากอุปกรณ์สื่อสาร ต่อมาก็ได้ยินเขาพูดต่อว่า “หยุดการประชุมชั่วคราว! !” จากนั้นก็ได้ยินเสียงลากเก้าอี้นับไม่ถ้วน รวมถึงเสียงตอบกลับพร้อมกันอย่างทรงพลังว่า “ครับ ท่านนายพล!”
หลิงเซียวออกจากห้องประชุมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาที่ห้องรับรองซึ่งอยู่ตรงด้านข้าง พอสัมผัสได้ว่ารอบข้างไม่มีใครแล้ว เขาถึงค่อยเผยรอยยิ้มดีอกดีใจพลางเอ่ยว่า “หลานเอ๋อร์ ลูกม มีเวลาว่างติดต่อพ่อได้ไง”
“คุณพ่อ ครั้งนี้ผมมีเรื่องอยากรบกวนคุณพ่อนิดหน่อย” หลิงหลานกล่าว
“อ้อ? เรื่องอะไร?” หลิงเซียวรู้สึกตื่นเต้นมาก ขณะเดียวกันก็อยากรู้มากว่าเรื่องอะไรที่สร้างความลำบากให้ลูกสาวเขา ควรรู้เอาไว้ว่าลูกสาวสุดที่รักของเขาคนนี้ติดนิสัยพึ่งพาต ตัวเองมานานแล้วเนื่องจากเขาละเลยหน้าที่ในฐานะพ่อ ตอนนี้เขาอยากทำตัวเป็นพ่อที่ดีมากแค่ไหนก็ไม่มีโอกาสแล้ว
“ผมอยากรู้ว่าสถานการณ์ในปัจจุบันของหลี่หลานเฟิง จ้าวจวิ้นและหลี่ซื่ออวี๋ลูกทีมหน่วยรบผมว่าเป็นยังไงบ้าง? พวกเขาสอบเข้ากองทัพที่ยี่สิบสามเมื่อหนึ่งปีก่อน” หลิงหลานบอก กคำขอของเธอออกมา
หลิงเซียวเก็บรอยยิ้มทันที “ทำไม มีคนในกองทัพที่ยี
