“บุคลิกด้านมืด?” ฉีหลงกับหานจี้จวินมองหน้ากันเอง แววตาเผยความงุนงงออกมาเล็กน้อย
“ใช่แล้ว บุคลิกทั้งสองของเซี่ยอี๋ไม่เหมือนกับพรสวรรค์มารผกผันของลั่วล่างที่มีแบ่งออกเป็นบุคลิกหลักกับบุคลิกรอง ต่อให้บุคลิกรองเก่งกาจอีกสักแค่ไหนก็ยังโดนบุคลิกหลักควบ บคุม แต่บุคลิกด้านสว่างกับบุคลิกด้านมืดของเขาไม่ได้แบ่งแยกฐานะว่าใครสูงใครต่ำ คนไหนที่มีอำนาจเหนือกว่าอีกฝ่าย คนนั้นก็จะได้ควบคุมร่างกาย” หลิงหลานอธิบายเรียบๆ
“เซี่ยอี๋ที่ปรากฏตรงหน้าพวกเรามาตลอดนั้นก็คือบุคลิกด้านสว่าง” หานจี้จวินเข้าใจแล้ว
“ก็ไม่แน่เหมือนกันว่าจะเป็นบุคลิกด้านสว่าง ฉันแค่พูดแบบนี้เท่านั้น ถึงยังไงพวกเราก็ไม่รู้ว่าตอนนี้บุคลิกที่โดนสะกดเป็นแบบไหน บางทีอาจจะดีกว่านี้ก็ได้นะ” หลิงหลานตอบอย ย่างไร้ความรับผิดชอบมากๆ
หานจี้จวินเหลือบมองลูกพี่ตัวเองอย่างไม่สบอารมณ์ เซี่ยอี๋ที่สดใสร่าเริงก่อนหน้านี้ดูยังไงก็น่าจะเป็นบุคลิกด้านสว่าง นอกจากนี้ลูกพี่กับฉีหลงก็พูดกันไปหมดแล้ว บุคลิกที่โดนส สะกดนั้นมีกลิ่นอายป่าเถื่อนและทำลายล้าง เห็นได้ชัดว่าเป็นเอกลักษณ์ของบุคลิกด้านมืด ทำไมลูกพี่ยังอยากปกปิดอีก มันยิ่งทำให้ดูเด่นชัดนะ
ดวงตาทั้งสอ
