อพบว่าไม่มีใครสนใจพวกเขาก็ค่อยเอ่ยเสียงเบาว่า “รวมกลุ่มอำนาจในโรงเรียนให้เป็นหนึ่งเดียว กลายเป็นราชาที่แท้จริงสมดังชื่อของโรงเรียน?”
คำพูดของหานจี้จวินทำให้แววตาของฉีหลงมีแสงวาวโรจน์ขึ้นมา เขาเองก็นึกถึงคำประกาศที่เด็ดเดี่ยวเต็มไปด้วยอำนาจครอบงำของลูกพี่ตอนที่อยู่ปีหนึ่งเหมือนกัน เขามองหลิงหลานอย่าง เว้าวอน รอคอยคำตอบที่แน่ชัดของลูกพี่
“ต้นไม้หวังหยุดนิ่งแต่สายลมกลับไม่หยุดพัด[1]! ต่อให้พวกเราไม่อยากลงมือ คนอื่นก็ไม่ปล่อยพวกเราไปเหมือนกัน ในเมื่อเป็นแบบนี้ ไม่สู้ลงมือก่อนดีกว่า” หลิงหลานเอ่ยอย่างเย็นชา ทั วทั้งร่างพลันเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก ไอชั่วร้ายไร้รูปสายหนึ่งเล็ดรอดออกมาจางๆ ทำให้หานจี้จวินเกือบจะโดนแช่แข็ง ต่อให้เป็นฉีหลง เวลานี้ก็รู้สึกกดดันอย่างมหาศาล
ยิ่งความสามารถของหลิงหลานสูงขึ้น ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของลูกพี่ตัวเอง บางทีเมื่อก่อนความสามารถห่างชั้นกันมากเกินไป เลยไม่ค่อยรู้แน่ชัดเกี่ยวกับความสามารถของลู กพี่หลาน ถึงแม้ฉีหลงไม่เคยสอบถามหลิงหลานมาก่อน แต่ในใจเขากลับรู้ดีว่า ลูกพี่ต้องเข้าสู่ระดับเขตแดนแล้วอย่างแน่นอน
ไม่ต้องสงสัยเลยแม้แต่น้อยว่าความจริงเรื่องลูกพี่เลื่อนขั
