าง พวกเขาก็จะไม่เติบโต
ไม่นาน หานจี้จวินก็ได้สติกลับมา สิ่งที่หลิงหลานมอบให้ไม่ได้มีเยอะมาก เขาตระหนักอะไรบางอะไรได้อย่างคลุมเครือ ทว่าไม่ได้เข้าใจอย่างทั้งหมด อย่างไรก็ตาม หานจี้จวินไม่ได้รีบ บร้อน ในเมื่อตอนนี้ยังไม่เข้าใจ เขาก็แค่วางไว้ด้านข้าง บางทีจู่ๆ อาจจะเกิดแรงบันดาลใจก็ได้
เขานึกถึงอีกเรื่องหนึ่ง ภารกิจลูกพี่มอบหมายลงมาเมื่อเช้าวันนี้
“ลูกพี่ ฉันถามหัวหน้ากลุ่มอู่แล้วนะ ตอนนี้กลุ่มหุ่นรบพวกเรา รวมถึงหน่วยรบของเรามีคนที่กลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบระดับพิเศษทั้งหมดยี่สิบเอ็ดคน” ใบหน้าของหานจี้จวินเผยความภา าคภูมิใจออกมา พวกเขาทุกคนเป็นนักเรียนปีสาม การที่สามารถเลื่อนขั้นเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบระดับพิเศษได้เร็วขนาดนี้ก็เพียงพอที่จะยืนยันพวกเขามีพรสวรรค์ด้านการควบคุมหุ่นรบในระดับท ท็อป
หลิงหลานได้ยินคำกล่าวก็พยักหน้า “เพียงพอแล้ว”
หานจี้จวินเกิดความคิดแล่นวาบ จากนั้นแววตาของเขาก็เปล่งประกาย “ลูกพี่ นายเตรียมคลื่อนไหวแล้วใช่มั้ย?”
“ฉันเตรียมอะไร?” หลิงหลานเอ่ยพลางเลิกคิ้ว
เวลานี้หานจี้จวินเก็บความกระตือรือร้นของตัวเองไม่อยู่แล้ว ดวงหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นแดงก่ำเพราะความตื่นเต้น เขากวาดตามองรอบๆ พ
