ม่หยุดด้วย และพวกเขาในเวลานั้นก็เป็นไอ้ระยำแบบนี้เอง
ฉีหลงร้องไห้อย่างไร้สุ้มเสียง เขาเบิกตามองฉากต่อไปที่ตัวเองทำร้ายลูกพี่ที่เคารพรักมากที่สุดกับมือ
เขาเห็นตัวเองชูหมัดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นก่อนจะพุ่งเข้าไป ฉีหลงจำได้ชัดเจนมากว่า เวลานั้นพรสวรรค์สัญชาตญาณสัตว์ป่าของเขาบอกเขาว่า นั่นเป็นโอกาสโจมตีที่ดีที่สุด เขาคว้ามั นไว้ได้แล้วจริงๆ แต่ว่าหัวใจกลับเจ็บปวดจนใกล้จะแตกเป็นเสี่ยงๆ
เสียง ‘ตูม’ ดังสนั่น!
ร่างเงาสองสายพลันแยกจากกัน พละกำลังที่รุนแรงกระแทกฉีหลงออกไป และหลิงหลานก็ถอยหลังเบาๆ หนึ่งก้าว ปัดแรงกระแทกสายนี้ทิ้งไป
หลิงหลานหน้าซีดลงอีกครั้ง เธอเม้มปากมองบรรดาเพื่อนๆ ตรงหน้าอย่างเย็นชา ทว่าภายในแววตากลับเผยความชื่นชมและดีใจออกมา
“เพราะว่าฉันคว้าจังหวะไว้ได้ ต่อให้ทำร้ายนาย นายก็รู้สึกดีใจสินะ…ลูกพี่ ทำไมนายถึงทำเรื่องนี้ได้ ฉัน ฉีหลงมีดีอะไรถึงสามารถมีลูกพี่แบบนายได้” หัวใจของฉีหลงเริ่มปั่นป่ วนขึ้นมา เขารู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรงอีกครั้ง ซึ่งคราวนี้ เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บปวด มีเพียงความอบอุ่นอันไร้ที่สิ้นสุดเท่านั้น…
พอเห็นฉีหลงโจมตีไร้ผล ลั่วล่างก็ตะโกนเสียงดังลั่นว่า
