อนจะไม่พอนะ” แววตาของลั่วล่างที่ตกลงมาสู่พื้นอย่างมั่นคงนั้นส่องประกายอย่างยิ่ง สิ่งที่ฉีหลงรู้สึก เขาเองก็รู้สึกเหมือนกัน และความคิดของฉีหลงก็เป็นความคิดของเขาเช่นเดียวกัน เกือบทุกคนในหน่วยรบหลิงหลานต่างคิดว่า วันนี้ลูกพี่กดความสามารถไว้ เพราะว่าอยากฝึกฝนพวกเขาดีๆ โอกาสเช่นนี้มีน้อยยิ่งกว่าน้อย ทำให้ลั่วล่างตื่นเต้นมากขึ้น
ถ้าเกิดฉีหลงเป็นพวกคลุ้มคลั่งในการต่อสู้ เช่นนั้นลั่วล่างย่อมเป็นคนบ้าในการต่อสู้ ซึ่งแตกต่างจากฉีหลงที่ต่อสู้อย่างเปิดเผยและยุติธรรม เมื่อลั่วล่างต่อสู้อย่างบ้าคลั่งแล้ว ไม่ว่าอะไรเขาก็ทำได้ทั้งนั้น เป็นอย่างที่คาดไว้จริงๆ เมื่อเสียงพูดของลั่วล่างเพิ่งจะสิ้นสุดลง แววตาของเขาพลันดำมืด แล้วร่องรอยความบ้าคลั่งก็เล็ดรอดออกมารางๆ…
ลั่วล่างในตอนนี้ทำให้ฉีหลงรู้สึกถึงอันตรายนิดหน่อย ฉีหลงรู้ดีว่า ลั่วล่างน่าจะเปิดใช้พรสวรรค์แล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าลั่วล่างเปิดใช้บุคลิกไหนเท่านั้น
แตกต่างกับลั่วล่างที่ต้องเปิดใช้พรสวรรค์เอง ฉีหลงที่อยู่ภายใต้การเฆี่ยนตีของหลิงหลาน ขอเพียงเข้าสู่สภาวะต่อสู้ สัญชาตญาณสัตว์ป่าของเขาก็จะถูกเปิดใช้งาน แน่นอนว่าเขายังไม่สามารถควบคุมความสามารถนี้ได้ทั้
