ไหนก็เทียบกับวิธีการฝึกฝนอย่างไร้ความปรานีของลูกพี่ไม่ได้ เวลานี้ฉีหลงรู้ดีว่า ในเมื่อตอนนั้นลูกพีผลาญเรี่ยวแรงจนหมดในแคปซูลแรงกดดัน เขาเชื่อว่าลูกพี่ของเขาก็คงทำแบบนี้เหมือนกันทุกครั้ง ทุกครั้งที่ลูกพี่ฝึกฝนก็จะบีบให้ตัวเองเข้าสู่สภาวะจนตรอก แล้วพวกเขาล่ะ? อย่างมากสุดก็ฝึกจนถึงขั้นเหนื่อยล้า นี่ไม่อาจเทียบได้เลย
บางทีพวกเขาอาจจะไม่ได้เข้าใกล้ลูกพี่ แต่ว่าออกห่างมากขึ้นเรื่อยๆ
“ลูกพี่ ถึงฉันรู้ว่านายพยายามฝึกฝนขัดเกลาพวกเราอย่างสุดความสามารถก็เพื่อประโยชน์ของพวกเราเอง แต่ในใจฉันยังคงคิดไม่ตก ฉันคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งมากพอแล้ว ต่อให้ฝึกฝนขัดเกลาอีกแค่ไหนก็ไม่มีทางปรากฏลูกพี่อีกคนขึ้นมาเพราะขีดจำกัดของพรสวรรค์ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมยังต้องทรมานฉันให้ตายอีกล่ะ? บางครั้งถึงแม้ฉันไม่ได้ปฏิเสธการฝึกของนาย แต่ในใจก็รู้สึกเคืองอยู่ดี…” ขอบตาของฉีหลงอดฉ่ำรื้นขึ้นมาไม่ได้
“ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว!”
“ลูกพี่ นายมีความสามารถแข็งแกร่งขนาดนี้ก็เพราะอาศัยการฝึกฝนถึงขีดจำกัดแบบนี้เหมือนกัน”
“นายหวังให้พวกเราสามารถไล่ตามฝีเท้าของนายทัน นายหวังให้พวกเราแข็งแกร่งมากขึ้น นายหวังให้พวกเราสามารถเดินไปกับนายจนถึงจุดส
