ิ้นสุดได้!”
“นาย…ไม่ต้องการให้สักวันหนึ่งพวกเราทิ้งทีม และเสียชีวิตไป!”
“พวกเรามองข้ามไปว่าความแข็งแกร่งของลูกพี่ไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆ ก็ได้มา แต่พวกเราชินกับการดูแลของนายแล้ว!”
“พวกเราไม่เคยสังเกตเห็นความพยายามของนาย ความเจ็บปวดทรมานของนาย ความรู้สึกของนายเลย…”
“พวกเรามองข้ามคุณค่าเกินไปแล้ว!”
“พวกเราไม่คู่ควรเป็นลูกน้องของนายเลย!”
ไม่คู่ควร!
เมื่อขบคิดถึงอดีตที่ผ่านมา พวกเขารับของที่ลูกพี่ให้มาโดยธรรมชาติ แต่ว่าไม่เคยคิดตอบแทนเลย! พวกเขาไม่เข้าใจความหมายลึกซึ้งที่อยู่เบื้องหลังการฝึกฝนขัดเกลาอย่างเหี้ยมโหดของลูกพี่เลย ถึงพวกเขาจะเต็มใจแต่ก็รู้สึกขุ่นเคือง! พวกเขาไม่เคยสนใจสิ่งที่ลูกพี่ต้องการเลย แต่ผลาญความห่วงใยของลูกพี่ตามอำเภอใจ การกระทำของพวกเขามีตรงไหนที่คู่ควรเป็นลูกน้องของลูกพี่กัน?
ฉีหลงถามตัวเองและต่อว่าตัวเองในใจ ทุกครั้งที่จิตใจโดนเฆี่ยนตี มันทำให้เขาสะเทือนใจอย่างมาก และรู้สึกโศกเศร้าเสียใจไม่หยุด ที่แท้พวกเขาติดหนี้ลูกพี่มากมาย ทำร้ายลูกพี่มากมายขนาดนี้เชียว…
น้ำตาของฉีหลงใหลออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ ก่อนจะโปรยปรายในกลางอากาศ…
……
บนสนามประลอง ฉีหลงที่ยืนนิ่งหลับตาทั้งสองข้าง จู่ๆ ใบหน้าเขาก็เผยความโศ
