ไม่ได้ ถ้าเกิดเขาขึ้นไปละก็ ไม่รู้ว่าจะอดทนได้หรือเปล่า
“ทั้งคู่ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดกันเลยหรือไง?” มีคนเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจแกมงุนงง
“จะไม่มีได้ยังไง ความอดทนของพวกเขาแค่แข็งแกร่งมากเกินไป เลยไม่ได้แสดงสีหน้าออกมาก็เท่านั้น” มีคนตอบ
“ดูท่า หลิงอี้จะมีวิธีการฝึกร่างกายของตระกูลหลิงเราอยู่ในมือ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนให้เขา เป็นพ่อบ้านหลิงฉินหรือว่าหลิงอวี่กันนะ?” หลิงหลานขมวดคิ้ว แต่ไม่ว่าจะเป็นหล ลิงฉินหรือว่าหลิงอวี่ล้วนบ่งบอกว่าพวกเขาไม่อยากทอดทิ้งหลิงอี้
“เป็นพ่อบ้านหลิงฉิน จำได้ว่าตอนที่ลูกพี่เป็นลูกเสือชั้นปีสอง พ่อบ้านหลิงฉินเคยถามว่าจะดูแลหลิงอี้หรือเปล่า ฉันจำคำตอบที่ลูกพี่บอกไว้ได้ สามารถให้การปฏิบัติต่อหลิงอี้ เป็นพิเศษได้นิดหน่อยภายใต้เงื่อนไขที่ว่าไม่เป็นอันตรายต่อความปลอดภัยของตระกูลหลิง” เสี่ยวซื่อพลันปรากฏตัวขึ้นมาตอบข้อสงสัยของหลิงหลาน
“อืม ฉันจำได้แล้ว” การเตือนของเสี่ยวซื่อทำให้หลิงหลานนึกถึงความทรงจำช่วงนั้นขึ้นมาได้ เธอปล่อยให้หลิงฉินรับผิดชอบ แต่ไม่นึกเลยว่าหลิงฉินจะคาดหวังต่อหลิงอี้สูงขนาดน นั้น ถึงขนาดมอบวิธีการฝึกฝนร่างกายของตระกูลหลิงให้หลิงอี้ด้วย
