ัสถึงอะไรบางอย่างได้นิดหน่อย ก็ส่งสายตาเย็นชาเข้ามาจนทำให้ฉีหลงเกือบจะโดนแช่แข็ง
“ลูกพี่ เป็นอะไรเหรอ?” เด็กหนุ่มที่อยู่ด้านหลังคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความสงสัย
เด็กหนุ่มคนนั้นหันหน้ามาอย่างเฉยชา “ไม่มีอะไร พวกเราเข้าไปในหอต่อสู้กันเถอะ”
“อื้อ!” ทุกคนเดินเข้าไปในอาคารทรงกลมขนาดใหญ่โตแห่งนั้นภายใต้การนำของเด็กหนุ่มที่เย็นชา
ฉีหลงรู้ว่าคนเหล่านี้คือใคร พวกเขาคือลูกพี่หลานกับเพื่อนของเขา และเด็กหนุ่มที่สอบถามหลิงหลานว่า ‘เป็นอะไรเหรอ’ ก็คือเขา ฉีหลงนี่เอง
นี่คือความทรงจำของฉีหลง อย่างไรก็ตาม พวกเขาไปสนามประลองยุทธ์หลายครั้ง ฉีหลงไม่รู้ว่านี่เป็นความทรงจำครั้งไหน สิ่งที่ทำให้ฉีหลงประหลาดใจมากยิ่งขึ้นคือ ทำไมเขาถึงเข้ามาในความทรง งจำตัวเองและเป็นผู้ชมดูอยู่ด้านข้าง
กลุ่มของหลิงหลานเข้าไปในหอต่อสู้ โดยที่ไม่ได้ไปสนามประลองเพื่อชมการต่อสู้ หากแต่ใช้คะแนนเกียรติยศเช่าสนามฝึกยุทธ์ส่วนตัว พวกเขาเดินเข้าไปกันหมด จากนั้นหลิงหลานก็สั่งให้ พวกเขาต่อสู้กันเอง ส่วนเขาก็เข้าไปในแคปซูลแรงโน้มถ่วงของสนามฝึกยุทธ์ แล้วทำการฝึกฝนทนต่อแรงโน้มถ่วงสูง ซึ่งเขาเลือกการกดดันแรงโน้มถ่วงสิบหกเท่าเหมือนก่อน
พวกฉีหลงไม่ได้สังเกตเล
