ให้ลงสนามเหรอ?”
“เวรเอ๊ย!” ฉีหลงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว นี่เป็นความอัปยศเสื่อมเสียต่อลูกพี่ และทั้งหมดนี้เป็นเพราะเขาไร้ความสามารถ ถ้าเกิดเขามีเรี่ยวแรงเยอะขึ้นอีกหน่อย เขาจะพ่ายแพ้ได้ได้ ยังไง?
“ทำไมต้องผลาญเรี่ยวแรงพวกเราจนหมด แล้วให้พวกเรามารับหน้าที่เป็นผู้ประเมินด้วย ทำไมล่ะลูกพี่?” ฉีหลงตะโกนอย่างปวดร้าว
“เพราะว่าพวกนายยังแข็งแกร่งไม่พอไง!” เสียงเย็นเยียบของหลิงหลานพลันดังขึ้นที่ข้างหูฉีหลง
หลังจากที่สิ้นเสียงนี้ ทันใดนั้นโลกอันมืดมิดของฉีหลงก็เปลี่ยนเป็นสว่างไสว เขายืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า เมื่อมองลงไปข้างล่าง ด้านล่างเป็นร่มไม้เขียวชอุ่ม ที่ซ่อนอาคารนับไม่ ถ้วนไว้ด้านใน ภายใต้สายลมโชย ท่ามกลางต้นไม้ที่แกว่งไกว เปิดเผยอาคารออกมาให้เห็นไม่มากก็น้อย
เวลานี้เอง โฮเวอร์คาร์หลายคันพลันบินมาจากท้องฟ้าแล้วจอดลงด้านหน้าอาคารรูปทรงกลมขนาดมหึมา เด็กหนุ่มเจ็ดแปดคนลงมาจากโฮเวอร์คาร์ พวกเขาต่างมีสไตล์ของตัวเอง มีทั้งคนที่เคร่ งขรึมและคนที่ยิ้มละไม คนที่งดงามหยาดเยิ้มและคนที่แข็งแกร่งเด็ดเดี่ยว และก็คนที่สดใสร่าเริงและย่อมมีคนที่สุขุมเย็นชา
คนที่นำหน้าก็คือเด็กหนุ่มที่สุขุมเย็นชา เขาคล้ายกับสัมผ
