นงอยู่รางๆ “ฉันรู้ว่าพวกนายพูดถูก แต่ฉันไม่อยากทำ”
อี้เทียนเกอทำหน้าเศร้า เขามองหรงจื้อรั่วแวบหนึ่งแล้วถอนหายใจเบาๆ หัวหน้าทีมของเขาไม่ว่าอะไรก็ดีไปหมด เพียงแต่ซื่อตรงมากเกินไป ไม่สนใจทำเรื่องที่เขาคิดว่าไม่ยุติธรรม
“ฉันรู้ว่าร่างกายของหัวหน้ากลุ่มฉีหลงตอนนี้กำลังทรุดลงแล้ว เป็นโอกาสดีที่สุดในการเอาชนะเขา แต่พวกนายเห็นหรือเปล่า? ต่อให้เวลานี้หัวหน้ากลุ่มฉีหลงลำบากมาก แต่เขาไม่ได้แสด ดงความอ่อนแอออกมาให้เห็นเลยสักนิดเดียว เขายังคงสุขุมเยือกเย็น เขาใช้พลังจิตตัวเองฝืนประคับประคองการต่อสู้ของเขาต่อไป พิสูจน์ให้พวกเราเห็นว่าเขาไม่ใช่คนที่สามารถเอาชนะได้โด ดยการใช้วิธีที่น่ารังเกียจ! เขาเป็นนักสู้ที่แท้จริง นักสู้แบบนี้สมควรได้รับความนับถือจากพวกเรา ไม่ใช่กลายเป็นหินปูทางของเราแล้วให้พวกเราเหยียบแผ่นหลังของเขาปีนขึ้นไป ถ้าทำ ำแบบนี้จริงๆ ละก็ ฉันคงจะรู้สึกอับอายมากๆ ต่อให้ได้รับสวัสดิการเหมือนหน่วยรบแถวหน้าเพราะเหตุนี้ แต่พอเผชิญหน้ากับสมาชิกของหลิงเทียน ฉันก็ไม่สามารถเงยหน้าขึ้นได้เหมือนกัน ” หลิงอี้เอ่ยอย่างเฉียบขาด
เมื่อได้ฟังคำพูดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความชอบธรรม อี้เทียนเกอก็เผยรอยยิ้มจางๆ
