ยถามด้วยสีหน้างุนงงว่า “พวกนายร้องอื้ออะไรกันน่ะ?”
เหยียนอู๋โยวยื่นมือขวาออกมาแล้วหันหน้าเถาเสี่ยวเถากลับไปที่สนามประลอง ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เสี่ยวเถา นายดูของนายไปเถอะ เรื่องที่พวกเราคุยกันไม่เกี่ยวกับนาย”
เถาเสี่ยวเถาพูดอย่างหงุดหงิดว่า “พวกนายมีเรื่องเยอะแยะ แต่ไม่ยอมบอกอะไรกับฉันเลยเนี่ยนะ ฉันไม่สนใจพวกนายแล้ว ฉันจะดูของฉันต่อไปละ โอ๊ะ มีคนขึ้นไปอีกแล้ว นี่เป็นคนที่ เท่าไหร่แล้วนะ? หัวหน้ากลุ่มฉีหลงน่าสงสารจังเลย”
ที่แท้ระหว่างที่พวกเขาพูดคุยกันอยู่นั้น มีนักเรียนใหม่อีกคนไปท้าประลองฉีหลงแล้ว เหยื่อล่อที่หลิงหลานทิ้งไว้เพียงพอที่จะดึงดูดพวกเขาให้บุกขึ้นไปท้าประลองฉีหลงติดต่อกันอ อย่างไม่ขาดสาย
หลิงอี้เห็นแบบนั้นก็เดินขึ้นไปอยู่ด้านหน้าออปติคัลคอมพิวเตอร์ รอคอยให้ฉีหลงเอาชนะการประลองรอบนี้แล้ว เขาก็จะยื่นการต่อสู้ประเมินของเขา
“นายว่าหัวหน้าเราจะท้าใคร?” อี้เทียนเกอมองเงาหลังของหลิงอี้แล้วค่อยถามหรงจื้อรั่วที่อยู่ข้างกาย
หรงจื้อรั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ว่า “เรื่องที่นายกับฉันล้วนรู้ดี ยังต้องถามฉันอีกเหรอ?”
“ไม่รู้ทำไมฉันรู้สึกว่าคราวนี้หัวหน้าอาจจะต้องผิดหวังแล้ว” อี้เ
