ทียนเกอเอ่ยอย่างครุ่นคิด
“นายคิดว่าหัวหน้ากลุ่มหลิงหลานเป็นคนแบบไหน?” หรงจื้อรั่วพลันเอ่ยถามขึ้น
อี้เทียนเกอตรึกตรองอย่างจริงจัง “ เหมือนกับที่เคยเห็นในพิธีมอบรางวัลของศึกประลองหุ่นรบเมื่อปีที่แล้ว ตอนที่เห็นครั้งแรก เขาดูเย็นชามาก พอมองครั้งที่สอง เขาดูแข็งแกร่ง มาก…”
“หลายวันก่อนฉันมองหัวหน้ากลุ่มหลิงหลานจากไกลๆ แค่แวบเดียว” รอยยิ้มของหรงจื้อรั่วหายไปแล้ว “เขาสังเกตเห็นแล้วหันหน้ากลับมามองฉันแวบหนึ่งด้วย” พอกล่าวถึงตรงนี้ หน้าผากของ หรงจื้อรั่วก็มีเหงื่อชั้นบางๆ ซึมออกมา
ความผิดปกติของหรงจื้อรั่วทำให้อี้เทียนเกอสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา “เป็นยังไง?”
“สายตานั้นทำเอาฉันรู้สึกเหมือนตัวเองโดนแช่แข็งไปทั่วทั้งร่างเลย มีอยู่แวบหนึ่งฉันคิดว่าฉันจะตายแล้ว” หรงจื้อรั่วตอบด้วยใบหน้าซีดเผือด “มันเหมือนกับผ่านไปพันปี พอฉันได้ส สติกลับมาก็ผ่านไปสิบนาทีแล้ว และหัวหน้ากลุ่มหลิงหลานก็หายตัวไปแล้วเหมือนกัน”
“เขาเป็นคนที่มีไอพลังแข็งแกร่งมากที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา ยังจำกัปตันที่พาพวกเรามาโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งกันได้มั้ย? พวกเราเดาว่าอย่างน้อยที่สุดก็ไปถึงขั้นสูงสุดของระดั บพลังปราณโดยสมบูรณ์แล้ว แต่
