ความรู้สึกที่กับตันคนนั้นมอบให้ฉันอ่อนด้อยกว่าหัวหน้ากลุ่มหลิงหลานมาก”
“เขาแข็งแกร่งขนาดนั้นเชียว!” อี้เทียนเกอทำหน้าเคร่งขรึมมากขึ้น
“แข็งแกร่งมากจริงๆ แข็งแกร่งจนหยั่งไม่ถึง” หรงจื้อรั่วยิ้มเจื่อน “ขนาดฉันก็ยังไม่เชื่อความรู้สึกตัวเองเลย แต่ว่าตอนนั้นฉันรู้สึกแบบนี้จริงๆ”
“หัวหน้า ถ้าเลือกหัวหน้ากลุ่มหลิงหลานจริงๆ ละก็…หวังว่าเขาจะไม่แพ้อย่างน่าอนาถเกินไปนะ” หรงจื้อรั่วพึมพำกับตัวเอง กลัวว่าหัวหน้าทีมจะโดนอัดจนสูญเสียความมั่นใจ คนที่แข็ งแกร่งมากเกินไปเป็นคนที่ทำให้คนอื่นไม่อาจไล่ตามได้”
อี้เทียนเกอได้ยินคำกล่าวก็เงียบกริบไม่พูดอะไร ตอนนี้เขากลับหวังให้มีคนสามารถนำหน้าหัวหน้าทีมตัวเองก้าวหนึ่ง อย่างน้อยก็อย่าให้หัวหน้าทีมของเขาโดนหัวหน้ากลุ่มหลิงหลาน ทารุณเร็วไป
บนสนามประลอง ฉีหลงเอาชนะนักเรียนใหม่ที่ท้าประลองเขาได้อีกครั้ง แต่คราวนี้เขาเสียเวลาไปเกือบสิบห้านาทีแล้ว นับตั้งแต่ที่ฉีหลงเอาชนะหวางเคอแล้ว ทุกครั้งที่เขาเอาชนะผู้ท้า ประลองก็จะใช้เวลานานกว่าครั้งก่อน นี่ก็หมายความว่า เขาใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้วจริงๆ แค่ไม่รู้ว่าเขาจะทรุดลงไปอย่างสิ้นเชิงตอนคนที่เท่าไหร่
เมื่อนักเรียนใหม่ตกจากสนาม
