ี่เป็นผู้ประเมินทดสอบครั้งนี้ด้วย
“ลูกพี่ ฉีหลงจะไม่เป็นไรใช่มั้ย” อู่จย่งมองหาคำปลอบใจจากหลิงหลาน นับตั้งแต่ที่กลุ่มหุ่นรบหลิงเทียนตั้งขึ้นมา อู่จย่งคบหากับฉีหลงมากที่สุด ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ลูกพี่อย่าง งหลิงหลานเป็นแม่ทัพทิ้งงานละ กลุ่มหุ่นรบมีงาน เขาก็ได้แต่ปรึกษากับฉีหลงเท่านั้น ไปๆ มาๆ มิตรภาพของทั้งสองก็เติบโตมากขึ้นเรื่อยๆ เวลานี้อู่จย่งเป็นห่วงจากใจจริงว่าฉีหลงจ จะเกิดเรื่อง
หลิงหลานได้ยินคำกล่าว มือที่เดิมทีลูบนิ้วชี้มือขวาของตัวเองพลันหยุดชะงักลง หลังจากนั้นถึงค่อยตอบกลับอย่างใจเย็นว่า “ฉันไม่รู้!”
คำตอบของหลิงหลานทำให้อู่จย่งตะลึงงัน และก็ทำให้ลั่วล่าง หานจี้จวินและคนอื่นๆ หันหน้ามองไปทางหลิงหลาน แววตาเผยร่องรอยความกังวลใจออกมา
“ลูกพี่…” อู่จย่งกลืนคำพูดประโยคหลังลงไป ‘นายทำเกินไปแล้ว ในเมื่อนายไม่รู้ว่าจุดจบที่รอคอยฉีหลงคืออะไร ทำไมยังต้องจัดการแบบนี้อีกล่ะ’
“ฉีหลงติดอยู่ในระดับพลังปราณขั้นสูงมาระยะหนึ่งแล้ว ถึงจะใช้วิธีการฝึกฝนถึงขีดจำกัดมาตลอด ก็ยังหาโอกาสทะลวงขีดจำกัดไม่เจอเลย” หลิงหลานเหลือบมองพวกลั่วล่างแวบหนึ่ง “แต่พวก กนี้เจอฉีหลงที่หมดแรงก็ไม่สามารถลงมือเหี้ยมโหด บ
