ีบเค้นขีดจำกัดสุดท้ายของฉีหลงออกมาไม่ได้”
คำติเตียนในแววตาหลิงหลานทำให้คนอื่นๆ ในทีมหลิงหลานขยี้จมูกตัวเองด้วยความกระอักกระอ่วนใจ ทุกคนเป็นเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกัน พวกเขาไม่ใช่ลูกพี่ที่โหดร้ายผิดมนุษย์มนามองฉีหลง ถูกทุบตีได้ ต่อให้ลูกพี่สั่งให้พวกเขาจำเป็นต้องลงมืออย่างอำมหิตอีกสักแค่ไหน พวกเขาก็ยังไม่สามารถควบคุมตัวเองให้ลงมืออย่างไร้ความปรานีได้
ลั่วล่างเอ่ยอย่างไม่ยินยอมมากๆ ว่า “ลูกพี่ ยังมีนายอยู่ไม่ใช่หรือไง?”
หลิงหลานปรายตามองลั่วล่างแวบหนึ่ง แล้วตอบกลับอย่างเรียบนิ่งว่า “ถ้าเกิดฉันทำได้ ยังต้องสั่งพวกนายอีกเหรอ? ระดับของฉันในตอนนี้ ต่อให้เป็นฉีหลงที่อยู่ในช่วงเวลาจุดสูงสุด ด ก็ต้านทานฉันไม่ได้สักกระบวนท่า ฉันจะบีบคั้นฉีหลงไปถึงขีดจำกัดทีละนิดได้เหรอ?” อันที่จริงหลิงหลานก็ปวดหัวมากเหมือนกัน หลังจากที่เธอเข้าสู่ระดับเขตแดนแล้ว ไม่ว่าจะกดไอพลัง งของตัวเองอย่างไร อาศัยแค่การกดระดับนั้นก็เกินกว่าที่เธอจะช่วยฉีหลงเข้าสู่ขีดจำกัดในการต่อสู้ได้แล้ว
ความจริงแล้วพวกลั่วล่างเหมาะสมมากที่สุด น่าเสียดาย มิตรภาพระหว่างพวกเขาไม่สามารถบีบคั้นฉีหลงให้ตกอยู่ในสภาพจนตรอก ทำให้ฉีหลงอยู่ในเส้นความเป็นคว
